Het was een routineuze en zwakke editie van Pinkpop

Dure bands als Coldplay snoepen het budget op van Pinkpop. Gevolg: een muzikaal zwak festival.

Zanger Chris Martin van Coldplay. © Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Jan Smeets, al 42 jaar de pater familias van Pinkpop, kijkt maandagmiddag toch een beetje verbaasd over het grote veld. Hij wil de openingsband Scouting For Girls aankondigen en ziet dat het terrein nog niet voor een kwart is gevuld. Toch is het al twaalf uur in de middag, en begint het programma op deze Tweede Pinksterdag een uur later dan vroeger het geval was. Waarom zou je je ook naar het hoofdpodium spoeden, zullen de meeste van de zestigduizend bezoekers bij zichzelf denken. Alle tijd, Foo Fighters spelen pas om negen uur vanavond.

Om drie uur is het wel lekker vol en krijgt Go Back To The Zoo de eerste luierende mensen uit het gras. Best wel suf dus, Scouting for Girls als opening van de Pinkstermaandag, de dag waar het bij Pinkpop altijd om draaide. Maar wat wil je, die band is goed voor een radiohitje, op het grote podium van het grootste popfestival heeft de band niks te zoeken. Maar na twee dagen valt het belabberde niveau niet eens uit de toon. Bij het merendeel van de dit jaar geprogrammeerde bands rijst de vraag: waarom?

Geen geld

Antwoord: omdat er geen geld was om iets fatsoenlijkers neer te zetten. Dit jaar is er immers nadrukkelijk voor gekozen elke dag een duurbetaalde hoofdact neer te zetten, die gezamenlijk meer dan de helft van het programmabudget opslurpen. De rest moet worden verdeeld over zesendertig andere bands en artiesten.

In het programmaboekje spreekt Jan Smeets over een 'beleidswijziging' ten aanzien van de programmering. Zelf is hij er ook niet blij mee dat een band als Coldplay meer dan een miljoen vraagt, maar hij moet wel. En hij heeft gelijk. De popwereld kent een dunne bovenlaag van extreem dure bands die in heel Europa deze zomer miljoenen vangen. Een tussensegment is er nauwelijks.

Tevreden

Daaronder komt een hele rij aan prima bands die echter te weinig publiek trekken om op een festival als Pinkpop de boel te kunnen dragen. Weinig bands kunnen zestigduizend man tevreden stellen. Coldplay wel, Foo Fighters ook en The Kings Of Leon met moeite.

Maar als Coldplay zaterdagavond dan twintig minuten te laat eindelijk het podium opkomt en er na één liedje al heel megalomaan vuurwerk de lucht in geknald wordt, vraag je je echt af wat de band bijzonder maakt. De setlist biedt op de juiste momenten plaats voor een hit, maar te vaak vallen er dodelijke stiltes. Zanger Chris Martin doet geen enkele moeite de op den duur dodelijke routine te doorbreken, en het blijft een raadsel wat precies de kwaliteiten zijn van het kleurloze stel muzikanten om hem heen. Coldplay speelt in de festival modus, met iedere paar minuten een meeklapmoment. Geen moment denk je dat er gezamenlijk muziek wordt gemaakt. En het erge is dat dit deze Pinkpop voor het merendeel van de bands geldt. Bands die ook nog bijna zonder uitzondering in de categorie gitaarrock kunnen worden ingedeeld.

Afwezig

Want er blijkt dit jaar nog een beleidswijziging te zijn ingevoerd: dance, hiphop en alle muziek die niet op een pasklaar rockidioom is terug te voeren, is dit jaar afwezig.

Presentator Eric Corton zegt in zijn aankondiging van het zeer zwakke Duitse punkrock-derivaat Beatsteaks dat zij die van gitaren houden bij het 3FM Stage podium goed zitten. Maar dat hadden ze elders ook. Er is drie dagen nauwelijks iets anders te horen.

Hiphop

Nederland mag dan een florerende hiphopscene hebben, Landgraaf houdt ze buiten de hekken. De Jeugd Van Tegenwoordig speelt al maanden iedere zaal in Nederland plat, maar tussen Versaemerge, Graffiti6, White Lies, The Script en Lifehouse is er voor hen dezer dagen geen plaats.

Die bands leveren dodelijk saaie rockmuziek, vaak hebben ze niet meer dan een behoorlijk liedje op hun naam, en ontbreekt het aan uitstraling. White Lies heeft zondag op het hoofdpodium de uitstraling van een krat doorgedraaide komkommers. Alles galmt, niks swingt. Dan heeft Kings Of Leon tenminste in Sex On Fire nog een echte rock 'n' roll klassieker, maar verder ontstijgt hun gruizige muziek nauwelijks de middelmaat. Dat doen Dazzled Kid, Tim Knol en Elbow - als zo ongeveer de enigen - wel. Elbow speelt zaterdag een gedurfde set met veel langzaam werk, maar zanger Guy Garvey houdt het veld bij de les met gevatte anekdotes. Bij Elbow heb je wel het idee dat ze een plek op het hoofdpodium als iets bijzonders beschouwen. The Birds en Days Like This geven je het gevoel iets bijzonders mee te maken. Dat doet Tim Knol een dag later ook. Heerlijk is het samenspel met zijn voortreffelijke band. Af en toe even het duel aangaan met gitarist Anne Soldaat die ook ruimte krijgt voor solo's die tot de mooiste van het festival horen.

Pinkpop 2011 zal de geschiedenis in gaan als muzikaal het zwakste en meest eenzijdige festival in jaren. Zo rechtlijnig voor gitaarrock gaan, is een verkeerde keuze gebleken. Als dit een afspiegeling heet te zijn van wat er gaande is in de popmuziek, dan staat het er niet best voor.

Guy Garvey, zanger van Elbow. © Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Sierra Kusterbeck van VersaEmerge.© Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Publiek op Pinkpop. © Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden