Het was alsof de hele Randstedelijke incrowd zich naar Zeeland had verplaatst

Vorige week heb ik op deze plek verstek moeten laten gaan. We - mijn man mocht mee - zaten bij Film By The Sea, een internationaal filmfestival dat elke nazomer in Vlissingen wordt gehouden. Záten ja, want afgezien van drie keer per dag aan tafel, moesten we, het prachtweer ten spijt, elke dag naar de bioscoop.

Walcheren ligt niet naast de deur, maar de tocht ernaartoe - het verblijf ook - maakt alles goed. Mits 'buitenom'. Dus niet door Brabant, maar vanaf Zuid-Holland naar beneden. Van eiland naar eiland via een overzichtelijke weg, geflankeerd door nu eens grazige weiden, dan weer, als de weg ook brug is, door sprankelend water.

Wij volbrachten de reis zonder één wanklank. Bij zo veel natuurschoon met (vrij naar Ida Gerhardt) 'Hollands licht over het land' houd zelfs ik mijn kop. Wat een goedmoedig landschap vergeleken bij de beelden die de rest van die week aan mijn oog voorbij zouden trekken!

Ik was in Zeeland om twaalf recente boekverfilmingen te bekijken. Tot mijn gevleidheid maakte ik deel uit van een vakjury. Zeskoppig. En met voorzitter Adriaan van Dis erbij, zo leert een eenvoudige rekensom, zeven. Helaas mocht de veurzitter, zoals deze koning van de zelfspot zijn eigen ad-hocfunctie ironiseerde, zelf geen mening geven. Geen gemakkelijke opgave voor iemand die graag zijn mondje roert. Maar de schrijver stelde zich zo bescheiden mogelijk op en had tevens de - milde - wind eronder.

Vooral de laatste avond, toen de meningen sterk uiteen bleken te lopen. Na uren gehakketak, af en toe bijna ontaardend in een handgemeen, kwamen we toch nog tot een consensus. De keuze viel op I Won't Come Back van de Letse regisseur Ilmar Raag, overigens geen verfilmd boek, maar een verfilmd toneelstuk. Maar daar merkte je niets van in deze Russische roadmovie met tal van verschillende locaties en twee weesmeisjes op de vlucht. Af en toe kostte het moeite naar hun gezichtjes te blijven kijken: te ontroerend.

Overigens waren meerdere genomineerden voor de Film- en Literatuur Award ontleend aan een toneelstuk. Zoals The Hour of the Lynx, een Deens verhaal dat zich voornamelijk afspeelt in een tbs-kliniek. En zoals A Master Builder, naar Ibsen, die zich zelfs helemáál binnenskamers afspeelde. Het waren allebei films (nooit rolprenten zeggen) die hoog werden aangeslagen. Het zelfde gold voor Le grand cahier, wel weer een bóékverfilming, waarin een Poolse tweeling met vallen en opstaan, moord en doodslag de Tweede Wereldoorlog overleeft.

De hele week was de jury onafscheidelijk. Ook aan de lunches en diners waarmee de films werden gelardeerd. Voerden in het donker kommer en kwel, liefde en haat en kinder- en grotemensenleed de boventoon (en niet te vergeten neukiepeukie, die genante bezigheid waarbij ik altijd even hoognodig iets moet zoeken in mijn tas), in het daglicht baadden wij in luxe, want de Zeeuwen weten wat lekker eten en drinken is, hé?!

Wij waren niet de enige festivalbezoekers. Niet alleen de huidige juryleden, maar ook die van alle vorige lichtingen (zestien!) komen elk jaar weer naar dit feestelijke evenement aan zee, de meesten nog met aanhang ook. Afgezien van de organisatoren, met aan kop Leo Hannewijk, en een keur aan Vlissingse notabelen, lieten tal van coryfeeën uit de film-, televisie- en schrijverswereld hun interessante gezichten zien. Het was alsof de hele Randstedelijke incrowd zich naar Zeeland had verplaatst.

Op de slotavond arriveerde Rutger Hauer per helikopter. Waarvoor hij kwam ben ik vergeten; het rare pak dat hij droeg niet. Wel had hij nog precies hetzelfde leuke gezicht als vroeger op de toneelschool.

Actrice Sylvia Hoeks kreeg de Sylvia Kristelprijs dankzij Kristels vriend en mecenas Bessel Kok. Adriaan van Dis hield een puntgave toespraak in het Engels. Daarna was er een na-sta. En ten slotte ging iedereen dronken naar bed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.