Column

Het vuurpeloton is in ieder geval duidelijk

Vuur

 

Het is de terugvaloptie, zeggen ze in Utah. Alleen als de injectienaald niet beschikbaar is, kunnen terdoodveroordeelden daar voortaan voor het vuurpeloton worden gebracht.

Utah is een van de 32 Amerikaanse staten en daarmee een van de laatste plekken in het deel van de wereld dat zichzelf graag als beschaafd en verlicht positioneert, waar mensen van staatswege nog ter dood kunnen worden gebracht. Dat gebeurde de laatste tien jaar, zoals in alle Amerikaanse doodstrafstaten, per injectienaald; op sommige plekken is de elektrische stoel een alternatieve optie.

Maandagavond tekende gouverneur Gary Herbert van Utah de wet die het mogelijk maakt om de doodstraf per kogel uit te voeren. Opnieuw mogelijk, want elf jaar geleden schafte Utah het vuurpeloton af, al stierf in 2010 Ronnie Lee Gardner nog in een kogelregen na een diner van biefstuk, kreeft, appeltaart, vanille-ijs en 7-Up. Dat kon doordat Gardner vóór 2004 was veroordeeld en daarom mocht kiezen tussen de naald of de kogel. Hij prefereerde de tweede optie: 'Het vuurpeloton is zoveel makkelijker. En het kan niet fout gaan.'

Dat Utah teruggrijpt op een methode die door ontzette tegenstanders 'barbaars, wreed en ongebruikelijk' wordt genoemd, komt door het gebrek aan de middelen die nodig zijn om de dood per injectie kalm en schoon te laten verlopen. Kalm en schoon, dat willen de autoriteiten graag. Man/vrouw glijdt vreedzaam weg, zonder geschreeuw, zonder getier, zonder geraas, zonder bloed, gegorgel of zichtbaar lijden. Beschaafde vergelding, zoveel nobeler dan onthoofding of publieke ophanging.


Maar de Europese Unie vond er niks hoogstaands aan en verbood enkele jaren geleden al de export van de farmaceutica die de slaap doen intreden, de spieren doen verslappen en de hartslag doen stoppen. Ook niet-Europese geneesmiddelfabrikanten weigeren steeds vaker de spullen te leveren.


Er kwam schaarste, staten gingen zelf slecht werkende gifcocktails samenstellen, er waren gevallen van geëxecuteerden die een kwartier, een half uur, drie kwartier zelfs lagen te kreunen en te wriemelen en te vloeken aleer de dood intrad. Marteling, noemden sommigen de experimenten op levende mensen.

Utah had natuurlijk kunnen kiezen voor afschaffing van de doodstraf. Utah koos een andere redenering: áls je mensen ter dood veroordeelt, moet je ze kunnen ombrengen, en als spuiten niet lukt, dan maar schieten.

De dodelijke injectie blijft de geprefereerde methode. Mochten de benodigde middelen dertig dagen voor de executiedatum niet verkrijgbaar zijn, dan worden in het politiekorps vrijwilligers gezocht voor het vuurpeloton. Als de executie van Ronnie Lee Gardner exemplarisch is, zal dat zo gaan: de veroordeelde wordt vastgesnoerd aan een stoel, aan zijn overall is een schietschijf bevestigd ter hoogte van zijn hart, zijn gezicht is bedekt. Door uitsparingen in de muur vuren vijf schutters tegelijk op het hart. Eén van de geweren is geladen met losse flodders voor de gemoedsrust van de schutters.

Het schijnt een snelle dood te zijn, al is het bewijs wat dun: van één man die zich aan een hartmonitor liet bevestigen, weten we dat zijn hart binnen een minuut na het schieten stopte met kloppen. Bij netjes verlopende executies per injectienaald komt de dood pas na negen minuten.

En het vuurpeloton is duidelijk. Zie, dit is de doodstraf: de staat die op gewelddadige wijze een leven neemt. En zie, daar is weinig beschaafds aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.