Het vrouwtje van Clarence

Clarence Seedorf zocht woensdag na de finale op Old Trafford op het veld oogcontact med zijn vriendin die hij uren later in de mixed zone omschreef als `het vrouwtje'....

Hij wilde het vrouwtje even zien, zei hij, of iets dergelijks. De heftigste emoties van zijn derde Europese triomf met drie verschillende clubs, een prestatie die niet voldoende kan worden geëerd - hetgeen in Nederland overigens nauwelijks gebeurt -, waren op dat moment reeds weggeëbd.

Enthousiast noteerde ik `vrouwtje' in mijn blocnote die veel te groot was, voor een gesprekje van twintig seconden. Toch was dankzij dat ene woordje anderhalf uur wachten de moeite meer dan waard geworden. Bovendien waren er nog enkele andere attracties.

Ik had het niet voor mogelijk gehouden, maar sinds 1998 heeft Edgar Davids de manier waarop hij stoïcijns langs journalisten beent nóg verder geperfectioneerd. Davids loopt langs de hunkerende verslaggevers alsof hij een blinde muur passeert.

Hij ziet de muur niet, althans, hem valt niets op. Davids beweegt zich van punt A naar punt B, meer niet. Hij ziet geen journalisten. In 1998, tijdens het WK in Frankrijk, negeerde hij ze nog en had hij een zonnebril en een walkman nodig om zich voor hen af te sluiten, maar nu is hij al zo ver dat in zijn wereld journalisten niet eens meer bestaan.

Als hij langs de drankhekken onze kant oploopt en collega E. het hoge woord

eruit perst (`Ehhh, Edgar?'), is hij

plotseling verdwenen. Het gaat zo snel dat je je afvraagt of hij er wel ooit is geweest.

Ook de variant van Rivaldo - journalisten bestaan wel, maar dat wil niet zeggen dat ik me daar wat van moet aantrekken - mag er zijn. Wat Rivaldo woensdagnacht liet zien in de gemengde zone, was ronduit indrukwekkend.

De Braziliaan, vorig jaar gekroond tot wereldkampioen maar volgens AC Milan-trainer Ancelotti niet goed genoeg om in de finale mee te spelen, begon onmiddellijk na zijn entree op de afwerkplek nee te schudden.

Voor wie dit gebaar niet begreep, bewoog Rivaldo ook de wijsvinger van

zijn linkerhand heen en weer, zicht

baar genietend van deze duidelijke illustratie van de verhoudingen. (Dat de aanvoerder van de verliezende ploeg, Del Piero, uitgebreid de tijd nam om de pers te woord te staan, slaat natuurlijk nergens op.)

Het bezorgt me altijd een nogal smoezelig gevoel, zo'n bezoekje aan de mixed zone; alsof ik even bij een seksshop of peepshow binnen ben gestapt en daarna, volkomen onbevredigd, op straat om me heen moet loeren of er geen bekenden in de buurt zijn. Deze keer viel het gelukkig mee, dankzij onder andere het vrouwtje van Seedorf.

Ga nu bij uzelf na welk gevoel deze onthulling oproept. Er zijn twee mogelijkheden, zoals altijd als het fenomeen Seedorf op professionele wijze wordt geanalyseerd.

A. Voetballers die hun vrouw of vriendin vrouwtje noemen deugen niet. Dus Seedorf deugt niet - al hebben we daar natuurlijk deze scoop helemaal niet voor nodig want we wisten het allang.

B. Dat hoort er nu eenmaal bij, voetballers die hun vrouw/vriendin vrouwtje noemen. Er schuilt geen kwaad achter, of een hiërarchie in huiselijke kring. Zo zeg je dat gewoon als voetballer, vrouwtje.

Ik zit in categorie B. Van mij mogen voetballers hun vriendin vrouwtje noemen, en Seedorf helemaal.

Grofweg gezegd kan mijn leven de afgelopen tien jaar in drie verschillende fases worden ingedeeld: van 1994 tot 1996 was ik neutraal, daarna ergerde ik me kapot aan hem en zijn gezeik over respect, en ongeveer vanaf 2000 begon ik Seedorf steeds meer te waarderen.

Als mens.

Grootheidswaanzin ligt bij hem op de loer - het zou me niet verbazen als hij zich over een paar jaar kandidaat stelt voor het presidentschap van Suriname - maar tot nu toe is dat goed te verdragen.

Het is niet moeilijk om Seedorf te begrijpen, maar je moet het wel willen. Wie het niet wil, of kan, vindt het belachelijk dat uitgerekend hij woensdag weer eens een strafschop nam, en bespottelijk dat hij Juventus-trainer Lippi troostte terwijl zijn eigen ploeggenoten elders op het veld met de beker stonden te pronken.

Wie het wel wil, en kan, vindt het moedig dat een voetballer die jarenlang werd achtervolgd omdat hij een paar strafschoppen onbenut liet, zich niet angstig omdraait als zijn trainer wanhopig op zoek is naar vijf kandidaten.

Natúúrlijk scoorde Seedorf niet. Waarschijnlijk koesterde hij ook zelf geen moment de illusie dat hij Buffon kon passeren. Toch nam hij de strafschop; wat anderen niet durfden, durfde hij wel, in de belangrijkste wedstrijd van het jaar, bekeken door 500 miljoen mensen in tweehonderd landen. Dat kun je geen uitsloverij meer noemen.

Op de vraag waarom hij de moeite nam Lippi te troosten, zei Seedorf dat het verdriet van de trainer hem raakte. Terwijl hij dat zei, in de mixed zone, vertrok zijn gezicht heel even. Wat ik maar wil zeggen: met zo'n man kun je je als vrouwtje gelukkig prijzen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden