Het voetbalmoment: Daley Blind en het ongelijk van de cijferfetisjisten

Elke maandag kiest sportverslaggever Charles Bromet zijn moment van het weekend. Deze keer: de passzuiverheid van Daley Blind en de verraderlijkheid van voetbalstatistieken.

Daley Blind tijdens zijn debuut tegen QPR. Beeld epa

Het competitieduel Manchester United - Queens Park Rangers (4-0) was amper afgelopen of er werd een statistiek de wereld in geslingerd die in een mum van tijd een eigen leven ging leiden. Daley Blind had 112 passes verstuurd, waarvan er 107 waren aangekomen. Zijn passzuiverheid lag op 96 procent.

De reacties varieerden van 'hij is precies de speler die Manchester United miste' tot 'wat een koopje'. Zo gaat dat in het moderne voetbal. Een speler heeft amper zijn debuut gemaakt voor een nieuwe club of er worden vergaande conclusies getrokken over zijn importantie voor het team. Ook door sportjournalisten van de gevestigde Engelse media. Zij laten zich steeds meer opjagen door de waan van de voetbaldag.

Eerst maar even over de rol van statistieken in het voetbal. Hoezeer cijferfetisjisten dat ook willen, voetbal laat zich niet vangen in kille cijfers en zogeheten 'heatmaps' waarop te zien is hoe spelers zich bewegen tijdens een wedstrijd. Soms kunnen dat soort instrumenten waardevol en ondersteunend zijn bij een mening. Een andere keer is een cijfer ook maar gewoon een cijfer.

Makkelijke passjes
Ik heb Manchester United - QPR van begin tot eind gezien. Het was een aardige doch vertekenende wedstrijd als het gaat om het beoordelen van de kracht van het elftal van Louis van Gaal. Blind speelde goed. En hij was opvallend aanwezig voor iemand die zijn debuut maakte op Old Trafford.

Maar veel passes die hij verstuurde, legden een afstand van slechts een paar meter af. Dat deed hij ongehinderd door tegenstanders. En er stond ook vaak niemand tussen hem en de ontvanger. De dreiging was dan nul komma nul. Dat zeg ik niet om bijdehand te doen.

Het overdreven grote belang dat her en der wordt toegekend aan statistieken, is volledig doorgeslagen. En dat moet nu maar eens een keer worden opgeschreven, omdat mensen die voetbal in statistieken vangen iets groter worden gemaakt dan ze daadwerkelijk zijn. Eigenlijk een beetje datgene wat er met Daley Blind is gebeurd.

Het is goed en mooi dat er steeds meer wordt gemeten in het voetbal. Dat leidt tot meer kennis en daardoor soms ook tot meer inzicht. Maar soms ook niet.

Louis van Gaal tijdens Machester United - QPR Beeld ap

Lachwekkende statistiek
Tijdens het WK trof ik soms zo'n onwerkelijke statistiek die vooral op mijn lachspieren werkte. Een speler kreeg een rare beoordeling die totaal voorbij ging aan zijn werkelijke rol op het veld. Wat weer leidde tot conclusies die kant noch wal raakten.

Voetbal is geen honkbal. Wij werken niet met schotgemiddelden en dat is maar goed ook. Ik heb gelezen over Billy Beane en ik heb de film 'Moneyball' gezien. Wie dat niet heeft gedaan, zou het zeker moeten doen. Een aanrader. Het belang van statistieken (in het honkbal) wordt goed en op een toegankelijke manier tastbaar gemaakt voor de leek.

In het voetbal gaat het niet om die tien risicoloze balletjes breed, maar om die ene splijtende pass die spelinzicht en klasse verraadt. Ángel Di Maria gaf zo'n bal gisteren, ergens in de tweede helft. Achteloos, met de buitenkant van zijn fenomenale linkervoet, op Robin van Persie.

Angel di Maria tijdens Manchester United - QPR Beeld epa

Het leverde geen doelpunt op, maar het was smullen voor de liefhebber. Het riep zijn weergaloze pass op Sergio Agüero in herinnering, anderhalve week geleden tijdens het oefenduel Duitsland - Argentinië, de reprise van de WK-finale.

Gisteren leverde Di Maria diep in de tweede helft zomaar wat ballen in aan spelers van QPR. Zijn passzuiverheid ging er ongetwijfeld mee omlaag. Zijn belang voor Manchester United niet. Zo hoef ik ook geen cijfers te zien van de laatste editie van de Champions Leaguefinale (Real Madrid - Atletico Madrid) om te kunnen vaststellen dat Di Maria, toen nog van Real, daarin de uitblinker was. Dat was te zien, het hoefde niet gemeten te worden.

Tragiek van oneerlijke beoordeling
Om verwarring te voorkomen: ik heb werkelijk niets tegen Daley Blind. Zijn tragiek schuilt erin dat hij eigenlijk al jaren op een oneerlijke manier wordt beoordeeld door mensen die zelf willen scoren met hun mening over hem. Dat was het duidelijkst tijdens de Cruijff-revolutie, toen hij op sommige plaatsen veel slechter werd afgeschilderd dan hij daadwerkelijk was.

Toen hij onlangs verkaste van Ajax naar Manchester United werd hij weer veel groter gemaakt dan hij nu is. Dat gebeurde onder meer door mensen die zich gestoord hadden aan de kritiek op Blind, en dat weer wilden compenseren met veel te boude uitspraken.

Wat ons brengt op de huidige situatie. Op het moment dat deze rubriek is geplaatst op deze website, zijn in Engeland de kranten in de kiosken afgeleverd. Er zal vol lof worden gewezen op de hoge passzuiverheid van Blind en de conclusies zullen zwaar zijn aangezet. Te zwaar waarschijnlijk, want in de Engelse voetbalpers is het woord 'brilliant' bijna net zo normaal geworden als 'the'.

Te vroege jubel
De te vroege jubel over Blind is jammer. QPR stelde niet zo veel voor. Blind heeft geen geniale passes verstuurd over 50 meter, waarmee hij Van Persie, Rooney of Di Maria ineens vrij voor de keeper zette. Hij hield het simpel en daar deed hij verstandig aan.

Hopelijk gaat hij de komende maanden excelleren. Steeds vaker. Zelfs zo vaak dat we met z'n allen op een gegeven moment niet meer om dezelfde conclusie heen kunnen. Dat verdient Daley Blind, een even eerlijk als objectief oordeel. Want dat heeft hij tot nu toe nog vrijwel nooit gehad.

Daley Blind tijdens Manchester United - QPR Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.