Reportage Nijmeegse Vierdaagse

Het Vierdaagse-gevoel is deze Molukkers met de paplepel ingegoten

Onze verslaggever Pepijn de Lange loopt de Vierdaagse en ontmoet bijzondere wandelaars. Vandaag: het Vierdaagse-gevoel van de Molukkers. 

Noah Latukolan (29) en zijn neef Jefta Ritawaemahu (21) met de Molukse vlag.

‘Al mot ik krupen, op blote voeten goan’, zingt Nijmegen in zijn officieuze volkslied. ‘Ik wil nog een keer Sint Steven horen sloan.’

Toen we dinsdagnacht de eerste stappen over de Waalbrug zetten, keek de grote Stevenskerk vaderlijk op ons neer. Waar begonnen we in hemelsnaam aan? Drie dagen later heerst een voorzichtig gevoel van opluchting. Voorzichtig, want de finish is nog niet in zicht.

Al dagen sieren vlaggen uit allerlei landen de wandelstoet. Een daarvan, de Molukse, steekt boven alle andere uit. De drie meter lange vlaggenstok rust op de schouder van Jefta Ritawaemahu (21).  Zijn neef Noah Latukolan (29), fysiotherapeut van beroep, loopt voor hem. Hun families zijn nauw met elkaar verweven: Noahs moeder is de zus van Jefta’s vader, Noahs vader de broer van Jefta’s moeder.

Het Vierdaagse-gevoel kregen de twee Molukkers met de paplepel ingegoten. Noah woont nu in het huis van zijn grootmoeder, in de Nijmeegse wijk Hatert, aan de route van de Vierdaagse. ‘In een oude kast vond ik laatst de medailles van mijn vader en tante. Er logeerden ook altijd veel lopers bij ons.’

Alle kleuren van de Molukse vlag hebben een betekenis, legt Jefta uit. ‘Het strookje blauw staat voor de zee, het wit voor de stranden. Groen voor de vele oerwouden op onze eilanden. En het grote rode vlak verbeeldt de strijd, voor het bloed van onze voorouders.’ Ik loop niet om te laten zien dat ik een Molukker ben, vertelt Jefta, die op het mbo een ict-opleiding volgt. Bij elk hoofdstuk uit de Molukse geschiedenis begint hij vuriger te praten. ‘Het gaat om de mensen in Indonesië. Als je daar deze vlag draagt, word je gewoon opgepakt en gemarteld.’

Strompelen 

Gehuld in een NEC-shirt schopt Jefta tegen een plastic flesje. ‘Ondertussen weten de mensen hier nauwelijks iets van het Molukse verhaal. Wij kwamen hier niet als vluchtelingen. Wij wilden terug – maar de Nederlandse regering maakte dat onmogelijk. Hoe krom is de geschiedenis dan?’

In verschillende dorpen op de route staat de Molukse gemeenschap haar lopers op te wachten met lekkernijen. Een gebakken banaan, een drankje. Als derde generatie voelen ze zich nog altijd sterk verbonden met hun afkomst. Noah: ‘De Vierdaagse lopen we vaak met de kinderen van de vrienden van onze ouders. Dat zijn nu onze eigen vrienden.’ 

‘Die Molukse wijken’, zegt Jefta weer, ‘waren een idee van de Nederlandse regering. Nu willen ze er vanaf en moeten wij ineens integreren. Terwijl die wijken al bestaan sinds de jaren zestig! Keer op keer worden zo dingen van ons afgepakt.’

Dan, tijdens de laatste kilometers van deze 103de Vierdaagse, doemt de Sint Stevenstoren weer op. Het publiek staat aan beide straatkanten rijen dik. Wandelaars strompelen hun vrienden tegemoet en vallen hun geliefden in de armen. 

En de Molukse vlag? Die wappert nog steeds trots boven de menigte uit.

Meer over de Vierdaagse

Redacteur Pepijn loopt al schrijvend en interviewend voor het eerst de Nijmeegse Vierdaagse. Lees hier zijn verhalen terug. 

‘Het zware eenzame stappen zit er bijna op’.Tijdens de laatste Vierdaagse dag belden we met redacteur Pepijn. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden