Het verhaal van Allah die de zeven plagen overdoet

De regen van maandagochtend heeft grote delen van Adapazari veranderd in een open riool. Mensen lopen op blote voeten of met plastic zakken om hun voeten door de plassen en de modder....

Het lijkt wel of Allah het verhaal van de zeven plagen overdoet. De eerste was de aardbeving, de tweede de slecht georganiseerde overheid, de derde de hitte en nu hebben enorme hoosbuien de toch al zwaar getroffen steden Gölcük en Adapazari in smerige modderpoelen veranderd. De aardbeving blijkt een groot deel van de riolering te hebben vernield.

De mensen ondergaan het gelaten. Voor het eerst kunnen ze weer eens roken, want behalve brood, water en fruit worden op het centrale plein sigaretten uitgedeeld. De rijen zijn nog nooit zo lang geweest nu de eerste levensbehoefte van veel Turken wordt verspreid. Iedereen krijgt drie pakjes.

De dolmüs heeft een aantal nieuwe haltes gekregen in de stad. Deze heten tentstad. In een van de vijf kampen die gisteravond in alle spoed werden gebouwd, toont Metmi Karataü een krant. Op een van de pagina'sstaan dansende en lachende mensen. Hij begrijpt het niet. Hij schopt zijn vette, met modder bedekte schoenen uit en stapt zijn tent binnen.

Twintig van zijn buren zijn dood, vertelt hij. Hij heeft een tweeling gered en een vrouw gevonden wier lichaam al in staat van ontbinding was. 'Als ik in mijn bed lig, zie ik haar opgezwollen buik en het gat in haar nek nog steeds.'

Zijn schoonvader doet zijn gebed en vertelt daarna dat de aardbeving een teken van Allah was: De Turken bidden niet meer vijf keer per dag en drinken te veel. Eenzelfde boodschap is afgelopen vrijdag bij het gebed in veel moskeeën door de imams aan het volk verteld.

Het tentenkamp is na de hoosbui van vanmorgen weer half leeg. De mensen zijn opnieuw gevlucht, nu naar familie in de omringende dorpen, die minder zwaar zijn getroffen. Daar zou echter te weinig voedsel zijn.

Tussen de huizen, die in de raarste stand tot stilstand zijn gekomen, staat het met plastic en afvalhout gebouwde tentje van de familie Jilidizi dat gisteren is gebouwd. Moeder, met goud behangen, zit trots rechtop in haar twee bij twee meter grote tent. Ze wil niet naar een tentenkamp. Ze wil haar huis in de gaten houden, want daar ligt veel elektrische apparatuur. De soldaten die op wacht staan, vertrouwt ze niet.

Zoon Atilla trilt van de kou. Zijn moeder is sterk, zegt hij. 'Alleen zij durft ons huis nog binnen om spullen te halen. De anderen zijn te bang voor weer een aardbeving.'

De familie weet niet wat te doen, maar wil niet weg. Als een van de weinigen zitten ze nog in hun tentje in het centrum van de stad.

Om hen heen rijden vrachtwagens vol puin af en aan. Op het centrale plein, tussen de mobiele bankgebouwen waar mensen hun geld in bewaring geven, vertelt tandarts Iëil Karaoglam dat de situatie in de stad te slecht is om er nog kinderen te laten rondlopen. Ze probeert de mensen ervan te overtuigen hun kinderen aan de hulpverleners toe te vertrouwen. Maar tot nu toe ging geen enkele familie op het aanbod in.

De familie Ergument haalt het zelfgemaakte tentbouwsel leeg en laadt de bezittingen op een vrachtwagen.

Ze gaan naar familie in Oost-Turkije. Ze zijn bang, soms is er geen brood, dan weer een beving, ze willen weg hier.

In een tentenkamp vraagt een Duitse Turk om een kopie van de krant en kopieën van de foto's die de journalist van hem maakt. 'Ik geef je mijn adres dan kun je de krant sturen', zegt hij. 'Hou op', zegt zijn vrouw. 'Je hebt helemaal geen adres meer.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden