'Het ventje heeft het wel ver gebracht, eigenlijk'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week Jacques d'Ancona (69), jurylid van de John Kraaijkamp Musical Awards 2007, die maandag worden toegekend....

TEKST WIM DE JONG

Waarom heeft u zichzelf zo getekend?

Ik vind toch wel dat ik zo langzamerhand een man ben van de brede basis. In de driehoek die je ziet, is dertig jaar aan kennis en ervaring opgeslagen. Daarboven zie je die felle blik van mij, gesymboliseerd door twee rode ogen. En mijn brilletje is gereduceerd tot een bij-artikel.

'Waar hij komt, gebeurt iets', schrijft u over uzelf op uw website.

Ik ben altijd aanwezig. Dat heeft te maken met mijn geringe gestalte. Je moet één pas meer vooruit doen en íéts luider spreken om gehoord en gezien te worden. Dat heb ik als scheidsrechter, bestuurder, docent, journalist en jurylid dan ook altijd gedaan.

Waar staat u in de rangorde van showbizzspecialisten?

Ik hou er niet zo van om als zodanig te boek te staan. Ik word liever als theaterkenner neergezet. Ik zie nog steeds honderd voorstellingen per jaar, letterlijk van Broadway tot Den Bosch. En ik stort me volledig in al die verschillende vormen van entertainment. Ik heb mij nooit beziggehouden met de buitenkant, waar Albert Verlinde zo druk mee is: de huwelijken, de zere benen, nee, nee, dat is absoluut mijn cup of tea niet. Wat je wel kunt zeggen is dat Henkjan Smits de fakkel van mij heeft overgenomen in zijn tv-rol als jurylid.

Wie bent u voor de mensen over wie u schrijft en wier werk u recenseert en jureert?

Betrokken en integer, naar ik hoop. En capabel en gerespecteerd. Ik stuur ook al mijn recensies op naar de betrokken producenten, zodat men weet hoe er aan de oever van de Dollard over hun prestaties wordt gedacht.

Wat is het grootste misverstand over u?

Dat dat brillengedoe van de jaren tachtig nog steeds voortduurt. Ik heb tegenwoordig twee brillen, die ik een beetje afwissel. En een misverstand is dat ik oppervlakkig zou zijn, een product van de showbusiness. Hetgeen niet het geval is, want ik ga dus buitengewoon diep op de dingen in. Ik weet waar ik het over heb.

Wat is een terugkerende reactie van collega's?

Het ventje heeft het wel ver gebracht, eigenlijk. En voor een noorderling helemaal.

Wat vinden mannen aantrekkelijk aan u?

Ik kan me niet voorstellen dat er iets zou zijn. Hooguit dat ik poog mij correct en niet te extravagant te kleden en dat mijn schoenen gepoetst zijn. En vrouwen?

En vrouwen?

Vrouwen vinden mij merkwaardigerwijs een leuk, aangenaam, gevat mens. Van dichtbij val ik gewoon erg mee.

Wat is het grootste compliment dat men u kan maken?

De toekenning van integriteit en kennis van zaken.

Hoe kan men u beledigen?

Door mij niet te zien. De ontkenning, dus.

Wat gebeurt er als u ergens binnenkomt?

Misprijzende reacties bij degenen die met een vooroordeel naar mij kijken. En een twinkeling bij alle anderen: er gaat wat gebeuren!

Kunt u leven met dat vooroordeel over Jacques d'Ancona?

Buitengewoon gemakkelijk. Dat heeft te maken met die carrière die al op 15-jarige leeftijd begon: het hebben en geven van meningen. De jaren als scheidsrechter en bij de Soundmixshow - ach, ik heb het boegeroep zó vaak gehoord, de hoon van het volk zó vaak over me heen gekregen omdat ik een onwelgevallig standpunt verkondigde.

Welk stukje van uzelf houdt u voor de buitenwereld verborgen?

Mijn twijfel en onzekerheid. De naïviteit.

Hoe zou u het liefst herinnerd willen blijven?

Als iemand die ervoor stond en ertegenaan ging. Dat symbool van die piramide in mijn zelfportret heb ik niet voor niets getekend: ik ben er wel bij gaan horen, hè, bij die smalle top!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden