Het totale pakket van emoties

Drie dagen geleden twitterde een jonge tennisfan het volgende treurige bericht de wereld in: 'I miss the Australian Open. I miss going home from school, turning on the TV and watching a tennis match.' Op de website van het toernooi staat een counter. Nog 314 dagen, 16 uur, 23 minuten en 12 seconden tot de volgende editie. Ocharme.


Natuurlijk is het wat kinderlijk om bijna zes weken na een tennistoernooi nog te betreuren dat het voorbij is. Er zijn in die tijd immers al weer heel wat tennismatches afgewerkt. Maar ik begrijp het wel. Hoe intenser je iets beleeft, hoe definitiever het later voorbij is. Je kunt terugkijken, nabeschouwen en vooruitblikken naar de volgende wedstrijd, maar niets is zo leeg als het stadion waar een dag, een uur, tien minuten geleden werd afgefloten. En of er nu werd gewonnen of verloren; hoe vaak er ook nog wordt afgetrapt in je leven, deze wedstrijd ben je voorgoed kwijt.


Het is dus alweer even geleden, maar wat vond ik het jammer dat tennisster Andrea Petkovic op het Australian Open niet verder kwam dan de kwartfinale. Elke zege van de Duitse topper wordt op de baan gevierd met een wonderlijk dansje, waarmee ze ooit is begonnen na een weddenschap met haar coach Petar Popovic.


De overwinningsdans van Petkovic zou voor iedere gewone sterveling een vorm van sociale zelfmoord zijn. Het is namelijk een behoorlijk stom dansje. Het is dat de vedette het direct na de overwinning uitvoert, anders zou je denken dat ze dronken is, of in elk geval nodig naar het toilet moet.


Omdat ze doorgaans netjes wacht met het ritueel tot er een cameraman in de buurt is, zijn er voor de liefhebber inmiddels tientallen goede registraties van haar dansje beschikbaar op Youtube. Op haar website geeft ze zelfs een korte instructie hoe de bewegingen ongeveer gaan; liefhebbers worden van harte uitgenodigd om hun eigen dansjes in te sturen. Op diezelfde website kun je haar trouwens horen zingen. Bij de eerste noten denk je onwillekeurig: wat kan die meid tennissen.


Het kan een zorgvuldig uitgekiend imago zijn, of volkomen spontaan. In elk geval geeft Petkovic blijk van eigenschappen die niet voor elke topsporter vanzelfsprekend zijn; zelfrelativering en gevoel voor humor. Laat Petko's pret voor een deel gespeeld zijn - dan nog blijf ik haar fan voor het leven. Veel topsport draagt zo'n aura van heilige ernst, dat we zouden vergeten wat sport voor de toeschouwers is: entertainment. Daarmee bedoel ik geen dansende beren in roze tutu's, maar het totale pakket van emoties dat topsport los kan maken: hoop, vrees, ontroering, triomf, woede, vreugde, verdriet - en soms, heel even, het gevoel dat ons volstrekt betekenisloze bestaan enige zin heeft.


Er zijn slechtere redenen om een dansje te maken.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden