Het theater wil meer polemiek

De noemer waarop het debat plaatsvond, had wel iets chics 'de verantwoordelijkheid van de media voor het culturele klimaat'. De mannen die erover het woord voerden hadden ieder ook wel iets chics: een hoofdredacteur (Pieter Broertjes, De Volkskrant), een chef kunst (Karel Van den Broeck, De Morgen), een filosoof/hoogleraar kunstkritiek...

Maar het gesprek ging eigenlijk over heel ordinaire dingen, of alledaagse dingen, of gewone dingen. Niet over hoe een krant het culturele klimaat kan sturen, beïnvloeden, tackelen of becommentariëren, maar over dat een krant een bedrijf is, waar mensen werken die ook een goed belegde boterham verdienen. Dat een krant vooral nieuws moet brengen, en liefst zo snel mogelijk. Dat een recensie natuurlijk interessant is, maar alsjeblieft, nee, geen pagina's meer die met recensies zijn dichtgekalkt.

Arthur Sonnen, directeur van het Theaterfestival onder wiens verantwoordelijkheid het debat gehouden werd, wond zich op de eerste rij hoorbaar op. Hij is de man die liefst elke dag theater in de krant wil. Niet alleen lange analytische recensies, maar ook met tranen doordrenkte beschouwingen over het vertrek van Johan Simons naar Gent en - nog belangrijker - opiniërende stukken over het feit dat hij de jury van zijn festival aan de kant heeft gezet ten faveure van twee curatoren die voortaan de selectie zullen samenstellen.

Vlijmscherpe polemieken en krantenpagina's vol opiniërende beschouwingen - dat is wat Sonnen wil. Buchwald en Doorman willen dat ook. Weg met die stukjes over subsidies, geruzie en ontslagen in de kunstsector. Wij willen lezen over de teloorgang van het gedachtengoed van Botho Strauss in het hedendaagse Duitse theater, zoals dat regelmatig in Duitse kranten gebeurt. Of we willen verzamelrecensies zoals in Engelse kranten waarin het aanbod van de week in onderling verband wordt beschouwd.

Maar die stukken moeten dan wel een afspiegeling zijn van wat er in het theater gebeurt. En dat is de laatste tijd eerlijk gezegd niet zo bar veel. Er is een aantal mooie voorstelingen, een enkele is briljant, er zijn heel veel middelmatige voorstellingen en ook nog eens een aantal slechte. Dat er daartussen allemaal verbanden zouden bestaan, kan misschien leuk worden bedacht door de vakgroep Theaterwetenschappen, maar is evenzogoed ook volkomen lukraak.

Het theater van het afgelopen seizoen kon worden teruggebracht tot slechts één thema: hoe spelen we de grote klassieken (Shakespeare, Ibsen, Tsjechov, Claus) zo dat ze toch een actueel tintje krijgen. Daarover is bericht, en dan houdt het op. Over een fel betoog vóór of tegen de twee curatoren van wie nog niet eens de namen bekend zijn, komt het dan echt niet meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden