Het stroeve jargon laat zien hoe moeilijk nadenken over CO2-uitstoot eigenlijk is

De week in wetenschap

Een potentieel Woord van het Jaar 2017 laat maar weer eens zien hoe moeilijk nadenken over CO2-uitstoot eigenlijk is.

Maandag zat de Eindhovense hoogleraar membraanchemie Kitty Nijmeijer bij Matthijs van Nieuwkerk aan de tafel van DWDD. Het programma was op zoek naar het woord van het jaar 2017 en had daartoe een bont gezelschap professoren genood.

Nijmeijer pleitte na een paar schijnbewegingen over 'tuintegeltax' voor het woord 'CO2-valorisatie'. Glazige blikken aan tafel. Wat ze bedoelde? Het broeikasgas kooldioxide omzetten in nuttige dingen als nieuwe brandstof en plastic, zodat het niet wordt uitgestoten en de aarde opwarmt.

Als woord van het jaar is CO2-valorisatie natuurlijk totaal kansloos. Het is in alle kranten over 2017 welgeteld nul keer gebruikt. Niemand heeft het erover, behalve professor Kitty Nijmeijer zelf. Ze runt er niet toevallig een onderzoeksprogramma over en zou eigenlijk vooral graag wíllen dat CO2-valorisatie woord van het jaar wordt.

Dat dat niet zal, maar ook niet moet gebeuren heeft een eenvoudige reden, die een oud-hoogleraar uit Utrecht me deze week nog eens uitlegde in een ingezonden brief, die de krant niet haalde. Dat laatste is jammer. CO2-valorisatie, schreef deze professor Wim Turkenburg namelijk pakkend, is een gevaarlijke vorm van spookrijden op de weg naar CO2-vermindering.

Waar gaat het om? Het is simpel, zegt Turkenburg. Wie van CO2 brandstof maakt, doet dat om die op te stoken. Waardoor de vastgelegde CO2 toch weer gewoon in de atmosfeer terechtkomt. Een hoop gedoe om niks dus die bovendien de uitstoot niet vermindert, maar juist op peil houdt.

En dat is niet de afspraak. In 2050 moet de uitstoot van CO2 ongeveer nul zijn, willen we de opwarming van de aarde tot een graad of 2 beperken. Dat zeggen de modellen en dat is ook in VN-verband afgesproken in Parijs, voor wat zoiets waard is.

CO2-valorisatie: koolstof samenpersen tot diamant. Foto UIG via Getty Images

Turkenburg is een voorstander van de opslag van CO2 in de bodem. Niet omdat het leuk is, of goedkoop, maar omdat het de enige manier is om serieus veel CO2 werkelijk voor eeuwen uit het systeem aarde te halen.

De ironie wil dat professor Nijmeijer in Eindhoven niet eens op zo'n heel gek spoor zit. Ze denkt alleen na over de verkeerde producten. Kunstmatige benzine en PET-flessen zetten geen zoden aan de dijk, ze moet kooldioxide gaan omzetten in synthetische diamanten. Puur koolstof en volgens alle populaire liedjes daadwerkelijk voor de eeuwigheid. Schitterend klimaatmateriaal.

Meer over