Column

Het snoeivormpark overtrof mijn stoutste verwachtingen

Op reis naar het Parc des Topiaires.

Parc des topiaires. Beeld Donar Reiskoffer

Door een speling van het lot belandde ik toch weer in de Ardennen en wel in Durbuy, een Anton Pieckerige nederzetting aan de Ourthe, even onder Luik. De middeleeuwse charme verbleekt wel wat onder invloed van dichte drommen frisse, kajakkende Hollanders en voorbarige Halloweendecoraties, en ook kun je hier pal naast een prachtig kasteel T-shirts kopen met in grote letters 'BORN TO FIST' erop, maar van onder al dat lawaai walmt goddank de Walloonse weemoed je nog volop tegemoet.

Dat kerkhof alléén al! Verzakte zerken, afbrokkelende gipsen rozen, hevig betreurde dode kindjes ('vous êtes invisibles, mais vous n'êtes pas absents'), een zojuist geruimd graf met een leeg pakje sigaretten erin (Gauloises) en een in tweeën gebroken glazen bordje met het opschrift 'a ma petite mère, pour son anniversaire'. Allemaal gratis, in van dat heiige, lage zonlicht.

Je kunt geen uren op zo'n kerkhof blijven, want dan worden de kinderen balorig; ze hadden hun PlayStation meegenomen en konden niet wachten tot ze weer virtuele hoeren mochten doodschieten in Los Santos. Niks daarvan, jongens, dat doen jullie thuis maar. We gaan nu naar het Parc des Topiaires!

Ik ben al mijn hele leven gefascineerd door de vage, maar daarom niet minder diepe droefenis die uitgaat van keurig in vorm geknipt struweel, dus dit was mijn kans. 'Welkom! U betreedt het grootste snoeivormpark ter wereld dat toegankelijk is voor het publiek!', hief de folder aan. (Er bestáán dus wel grotere snoeivormparken, maar daar mag je niet in. Over zo veel vergeefsheid kan ik lang tobben.)

Het park overtrof mijn stoutste verwachtingen. Er was geen levende ziel te bekennen, het motregende en een deel van de tentoongestelde heggetjes was aangevreten door een soort schimmel. Van de mevrouw achter de kassa hadden we een genummerde partituur meegekregen zodat we niet voor raadselen hoefden te staan: 'In perk no 6 is Pamela Anderson aan het genieten van de zon, en trekt om de één of andere reden vooral de aandacht van de heren!'

Sprakeloos staarden we naar Pamela. Ze was groen en heel dik. Alle andere tentoongestelde stukken waren óók groen en heel dik. Een eend. Een poes. Een olifant. Een 'hoorn des overvloeds' die leeg was, zodat we de overvloed er zelf bij moesten bedenken. Manneken Pis was uitsluitend als zodanig herkenbaar omdat er ergens uit het slordige gebladerte een waterstraaltje tevoorschijn sprong.

'Dit is het droevigste uitstapje ooit', constateerden mijn kinderen opgewekt. Daarna gingen ze minigolfen, maar ik hoefde niet mee en 's avonds aten we iets enorm lekkers in een heel fijn restaurant.

Nee, die Ardennen, ik kan ze van harte aanraden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden