Het puin van China

Regisseur Jia Zhangke (Still Life) in een interview met


De Filmkrant


'Daar ergens is het', wijst de brommertaxichauffeur. Het adres waar hij de mijnwerker Han Sanming naartoe moest brengen, ligt midden in een brede rivier. Ooit lag er een stadje, maar dat is door het water verzwolgen. Han is op zoek naar zijn dochter en ex-vrouw, die hij al zestien jaar niet heeft gezien. Dat er op de plek waar zij woonden enorme veranderingen hebben plaatsgevonden, wordt hem snel duidelijk. Het gebied ligt achter de Drieklovendam, de grootste waterkrachtcentrale ter wereld. Ongeveer 1,2 miljoen Chinezen moesten gedwongen verhuizen vanwege dit miljardenverslindende prestigeproject, en nog eens 4 miljoen werden daartoe 'aangemoedigd'. Het enorm ingrijpende, controversiële en vervuilende project staat in Still Life, de vijfde speelfilm van regisseur Jia Zhangke, symbool voor de grove wijze waarop China zich ontwikkelt: individuele belangen worden ondergeschoffeld in de zucht naar economische groei.


Jia Zhangke brengt in zijn meesterwerk, terecht bekroond met de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië, juist die menselijke proporties terug. Behalve Han wordt ook een vrouw gevolgd die haar man zoekt - een hoge manager bij het waterkrachtproject. Hun beider zoektochten leveren schitterende scènes op, tussen het puin en de onwerkelijke bouwwerken van het nieuwe China.


Still Life (Jia Zhangke, 2006)


Canvas, 23.55 uur.


'Het tempo van de modernisering is volledig doorgeslagen. Ik ben bang dat van het oude China niet veel meer dan een fotoalbum of een ansichtkaart overblijft.'


Kebab Connection

(Anno Saul, 2004) Met een Duits meisje mag je alles doen, zolang je haar maar niet zwanger maakt; dat is de les die de Turkse Ibo van zijn vader meekrijgt. Ibo woont in Hamburg, in een multiculturele wijk waar de enige etnische spanning bestaat uit een vete tussen twee restauranteigenaren: een Griek en een Turk. Kebab Connection is zo'n film die de integratieproblematiek moeiteloos omvormt tot een vrolijk multicultifestijn, met veel luchtige verwikkelingen en een happy end. Vermakelijk en vlot, maar weinig diepgaand.


Arte, 0.05 uur uur.


Sunflower

(Zhang Yang, 2005) Na zijn 'heropvoeding' in een strafkamp tijdens de Culturele Revolutie keert de Chinese kunstenaar Gengniang terug naar vrouw en kind. Zijn handen zijn verminkt; al zijn artistieke hoop en aspiraties projecteert hij op zijn zoon. Anders dan zijn radicale collega Jia Zhangke verpakt regisseur Zhang Yang, die eerder de goedgemutste badhuisfilm Shower maakte (publieksprijs op het filmfestival van Rotterdam), zijn maatschappijkritiek omzichtig. Sunflower is in de eerste plaats een eenvoudig, toegankelijk verhaal over een vader-zoonrelatie.


Nederland 2, 0.05 uur.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden