Het Peter Giesen-stuk, podium voor Quinsy Gario en de verslaggeverscolumn

De week van hoofdredacteur Philippe Remarque

Quinsy GarioBeeld Foto: Linelle Deunk

Franse elitescholen

Hij is al bijna drie jaar weg, maar nog steeds besluiten we hier op redactievergaderingen regelmatig dat we 'een Peter Giesen-stuk' willen over de een of andere maatschappelijke ontwikkeling. Bedoeld wordt dan een fijnzinnige sociologische verhandeling in heldere taal waarbij een algemeen heersend gevoel of ongemak onder Nederlanders wordt geanalyseerd, scherp maar wel met mededogen.

De man die dit zo goed kan hebben we dus naar Parijs laten vertrekken om correspondent te worden. Dom, zult u zeggen. Maar de confrontatie van Giesens genuanceerde temperament en fijne pen met de Franse werkelijkheid is ook fascinerend. In de krant van donderdag boog hij zich over de elitescholen die zeker stellen dat Frankrijk door een adel bestuurd blijft worden, alle revolutie ten spijt. Zo'n Franse paradox van egalité en hiërarchie, dat is nu echt iets dat Giesen weet te appreciëren.

Peter Giesen.Beeld anp

Podium voor een racist?

Op vrijdag brachten wij een interview met Quinsy Gario. Zodra ik donderdagavond de voorpagina met de aankondiging op Twitter had gezet, vroeg iemand boos waarom we deze racist een podium bieden. Mijn antwoord was dat Gario erin is geslaagd een racismedebat in Nederland te entameren. Ik ben het niet eens met zijn radicale aanpak, maar ik vind dat wel een prestatie. Dat debat is ook nuttig. Als een zelfbenoemde taalpolitie alles probeert te verbieden wat ook maar een verkeerde associatie zou kunnen wekken, zoals laatst bij de verkeerd begrepen kop van NRC, kom ik in het geweer.

Ook vind ik het moeilijk discussiëren wanneer de blanke huidskleur van de opponent erbij wordt gehaald: als je iemand op grond van huidskleur verminderd geschikt verklaart om te oordelen over gevoeligheden, schiet het natuurlijk niet op met die dialoog. Maar het is wel goed als we in de multiculturele samenleving die Nederland is meer oog krijgen voor elkaars gevoeligheden.

Om te beginnen kunnen we nieuwsgierig zijn naar de ervaringen van anderen. Daarom ben ik ook blij met de interviews die Robert Vuijsje voor ons V-katern maakt met bekende Nederlanders van verschillende afkomst, steeds met een prachtige foto door Robin de Puy. Deze week was het de beurt aan zangeres Giovanca, een Amstelveens gymnasiumkind met een kak-r. Nederlandser kan het niet, maar haar huidskleur bleef leiden tot ongemakkelijke ervaringen.

Nu een VN-commissie kritisch oordeelt over discriminatie in Nederland hebben wij geprobeerd te inventariseren waar het in ons land wringt op dit gebied. Arnout Brouwers schreef er dit genuanceerde commentaar over. Hij noemt de voorlopige uitkomst van het zwartepietendebat wel bemoedigend voor de elasticiteit van de samenleving. Omdat zwarte piet zich al aanpast, zonder de overheidsbemoeienis die de VN nu aanbeveelt voor Nederland.

Quinsy Garia tijdens een protest van Zwarte Piet Niet.Beeld anp

De blik kantelen

Onze verslaggeverscolumn is na de zomerstop teruggekeerd in de krant. Op hun vaste plaats naast het commentaar doen Margriet Oostveen, Toine Heijmans en Ariejan Korteweg in persoonlijke stijl en met enige richting verslag over mensen en verhalen die onze blik op het nieuws doen kantelen. Of ze brengen iets onder de aandacht waar we niet van wisten. Ik lees dat graag, niet alleen omdat ze goed kunnen schrijven, maar ook omdat ik er wat van opsteek. Zo berichtte Margriet Oostveen vrijdag wat politie en justitie wel en niet doen voor een vrouw die al jarenlang wordt bedreigd door haar ex-echtgenoot. Een huiveringwekkend verhaal.

De journalistieke arbeidsmarkt is misschien slecht voor beginners, wij zijn altijd blij met de jonge mensen die als stagiair bij ons binnenkomen. En vaak bieden we hun verdere kansen als ze het goed doen. Zo was UvA- student Jenne Jan Holtland deze maand na een eerdere stage terug om te assisteren op de buitenlandredactie. We hebben hem naar Kos gestuurd en deze week naar Heidenau bij Dresden, waar hij onder meer deze fijne reportage schreef. Zulke jonge journalisten kunnen we altijd gebruiken

De column van Peter Buwalda in V bevatte deze week een hoeveelheid zijsprongen en associaties van David Foster Wallaceiaanse proporties. Maar het verhaaltje komt op zijn pootjes terecht en ik moest er om lachen. Wat wil je nog meer?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden