Het paradijs waar alleen oestrogeen vloeit

Zelfs grote vooruitgangsadepten moeten erkennen dat de geschiedenis zo nu en dan herhalingselementen bevat. Tot een jaar of vijftig geleden was het duidelijk dat er tussen mannen en vrouwen biologische verschillen bestonden. Daarna werd het duidelijk dat die verschillen een gevolg waren van indoctrinatie. Roze jurkjes, spelen met barbies, allemaal aangeleerd. Toen ik kleuter was zongen de poppen in Sesamstraat het lied 'Vrouwen kunnen hetzelfde als mannen'. Vrouwen en mannen zagen er in die tijd ook vaak hetzelfde uit, beide geslachten hielden van de tuinbroek en de slobbertrui en droegen het haar lang.


Tegenwoordig is het weer duidelijk dat er biologische verschillen zijn. Vooral de hersenwetenschap maakt grote sprongen voorwaarts en levert aan de lopende band bewijsmateriaal. New skin for the old ceremony, kun je zeggen, met het verschil dat 'mannelijk' tegenwoordig niet meer als mooi geldt. Bedrijfstrainer Paul J. van Loon, man, schreef Echte kerels doen het anders, door hemzelf omschreven als een 'wake-up call for managers': 'Mannen, doe iets met hetgeen vrouwen ons laten zien. Ga zonder soft te worden uit een zachter leiderschapsvaatje tappen. Dan wordt managen makkelijker, leuker, meer ontspannen en bovenal effectiever.' Als alternatief voor de lompe testosteron-gedreven decision introduceert Van Loon - aan wiens schrijfstijl je merkt dat hij vaak in kantoortorens voor sheets met Engelse woorden staat - de she-cision. Een she-cision ontstaat dankzij vloeiend oestrogeen, overleg, aanvoelen en luisteren. Om zo'n she-cision aan te durven moet je wel een 'echte kerel' zijn: 'Noem het niet truttig, soft en langdradig, als excuus om er niks van te hoeven leren. Zie het als een reden je de communicatiestijl van vrouwen eigen te maken.'


Mannen kunnen hetzelfde als vrouwen, zingen de poppen in Echte kerels: 'Vrouwen zijn van nature zachtere decision-makers.' Misschien speelde mee dat ik de laatste tijd nogal veel over Catharina de Grote moest lezen, maar ik twijfelde. De hele tijd als de 18de-eeuwse tsarina weer een tegenstander uit de weg ruimde, een couppoging beraamde, een nieuw gebied veroverde, een minnaar aan haar mannenharem toevoegde of het commando gaf een nieuwe stad uit de grond te stampen - hoorde ik de Sesamstraat-poppen 'Vrouwen kunnen hetzelfde als mannen' zingen. Een aantal jaren terug werd een mannelijk adept van vrouwelijk leiderschap, ik meen dat het Rudi van Dantzig was, in een interview gevraagd hoe hij in dit licht Margaret Thatcher zag. Het antwoord was dat Thatcher geen echt vrouwelijk leiderschap belichaamde, ze was een man in de gedaante van een vrouw. Dat vond ik toch wat te makkelijk. Lady MacBeth, Rita Verdonk, Nina Brink - allemaal geen echte vrouwen? In mijn wereldbeeld prevaleren, vrees ik, verschillen tussen mannen en vrouwen onderling. Geen tekst zo oud of er duiken al 'sterke vrouwen' in op die sommigen van ons als bitches aanduiden, naast zachte of al te zachte kerels. Ik heb niets tegen het vrouwelijk leiderschap zoals Van Loon dat voorschrijft, als we maar beseffen dat het een nieuwe versie is van het land van melk en honing waar mensen gelukkig zijn.


Paul J. van Loon: Echte kerels doen het anders - De opkomst van de shecision makers.

Censor; € 19,95.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden