Het paradijs voor de specialisten onder de natuurliefhebbers

Aflevering 135: vanaf het hoogste punt van het Drents plateau sijpelt het water alle kanten op.

Caspar loopt

Nou, en dan staan we op een zandweggetje ergens in boswachterij Grolloo, niet het mooiste plekje. Aan de ene kant een akker, aan de andere een drassig gebiedje met jonge wilgen en berken. Maar dit is dus een van de punten waar ik nieuwsgierig naar was, een van de hoogste punten op het Drents plateau. Door dit moerassige gebied loopt een slenk. Die gaat in noordelijke richting, het stroomgebied van de Drentse Aa, tot aan de stad Groningen. En aan de andere kant van het weggetje begint het stroomgebied richting zuidwesten, richting Overijssel; daar loopt de Elperstroom.

De romantische gedachte is dat je de bron zou willen zien van al die diepjes die eindigen in Groningen en uiteindelijk uitmonden in de Waddenzee. En de andere kant op, naar het zuiden. In de praktijk werkt dat niet zo. Het water uit het brongebied sijpelt alle kanten op, vormt eens een geultje, dan zijn er opeens stroompjes, dan diepjes en dan beken. Maar fascinerend is het wel, vind ik, dat zo'n gering hoogteverschil - het hoogste punt op het plateau is 17 meter - zo veel teweeg kan brengen over een lengte van honderden kilometers.

Ik loop achter Evert Thomas aan, de boswachter, het nieuwe bosje, De Holmers, binnen. Vijftien jaar geleden was dit nog landbouwgebied. De bovenlaag werd afgegraven en afgevoerd en toen bleek dat het schone, ijzerrijke kwelwater nog als vanouds omhoog kwam. Ook fascinerend: dit plateau houdt van nature juist water vast, door de keileemlaag eronder. Dat water zoekt een uitweg en komt dan ergens omhoog. Nu de kunstmatige afwatering is gestopt, de sloten zijn gedempt, krijg je weer moerassen, vennen, elzenbroekbosjes.

De roerdomp

Een paradijs voor de specialisten onder de natuurliefhebbers. Terwijl we door het zompige gebiedje slalommen zien we zelfs nu nog paddestoelen. We komen uit bij een lisdoddemoeras, waar in het voorjaar de roerdomp hoempt en het barst van de blauwborstjes. Het mooie is dat het tegenwoordig de bedoeling is, hier water vasthouden, om wateroverlast in Groningen en Meppel te voorkomen. En dan krijg je dus dit: bijzondere nieuwe natuur. Of eigenlijk: de oude natuur terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden