Het ontzettend gevaarlijke, potentieel destabiliserende congres bleek gevaarloos

Eén van de dingen die de PvdA zo aantrekkelijk maken, is de belofte van herrie. Muiterij, kikkers die niet alleen uit de kruiwagen springen, maar haatdragend over elkaar blijven fluisteren, in achterafsteegjes, over hoe de één zijn baard kamde in het openbaar ('heel eng'), over hoe de ander zou hebben gepoogd inzicht te krijgen in de belgegevens van de voltallige fractie om zodoende het zoveelste lek op te sporen waar vertrouwelijke informatie doorheen was gesijpeld. Partijprominenten die er geen been in zien partijleiding en kabinet op een cruciaal moment beentje te lichten omdat hun principes dat nu eenmaal vereisen.

Gewetens die op de ongelukkigste momenten opspelen, bij de achterban die zich af en toe in een helder moment de door de papierversnipperaar gehaalde verkiezingsbeloften herinnert, of bij Tweede Kamerleden die op de achterste rij de vergaderzaal zitten op te vullen en die ook eens een keer met hun naam in de krant willen, of bij de leden die nu eenmaal geprogrammeerd zijn voor rebellie.

Van iemand met een lange staat van dienst in de politiek leerde ik onlangs dat het wetenschappelijk is vastgesteld, met behulp van massapsychologen en wat dies meer zij, dat in elk gezelschap dat naar een voordracht of een boodschap luistert standaard 15 procent van de aanwezigen denkt: onzin, zotteklap, tégen. Het is niet onderzocht, maar ik durf de stelling aan dat dit percentage van standaard-tegenzeggers bij het congresbezoekende deel van de PvdA-achterban traditioneel altijd op het dubbele lag. Minimaal.

Geen wonder dat de belangstelling van de pers en andere ramptoeristen voor het PvdA-congres afgelopen weekend zo groot was. 'PvdA-top vreest voor congres met muitende partijleden', kopte de Volkskrant. Op de site schreef NRC Handelsblad watertandend 'Wordt het dit weekend ruzie op het PvdA-congres?' Elsevier: 'Spannend congres voor de boeg'. Nieuwsuur repte daags voor de bijeenkomst van een identiteitscrisis en van interne verdeeldheid, de dominante begrippen in andere kopij over de partij.

Nu wordt hier beslist niet gesuggereerd dat er hier en daar verlekkerd werd uitgekeken naar een congres vol ruzie, bloedvergieten en kabinetsondermijnende resoluties die massaal zouden worden aangenomen door de leden. Er was vermoedelijk eerder sprake van bezorgdheid. De enige die zorgeloos het weekend in ging, was de premier, die op de vraag 'Maakt u zich zorgen over de uitkomst van het PvdA-congres?' het blijde hoofd schudde en resoluut 'neen' zei.

En toen kwam dat ontzettend gevaarlijke, potentieel destabiliserende congres, er waren liveblogs en livestreams en meer van die dingen die uit de kast worden gehaald bij heel groot nieuws. En wat bleek? Gevaarloos. Voorstellen van de leden om het vuurtje onder de toestand met de vrije-artsenkeuze op te rakelen: weggestemd. Een fopspeen in de vorm van zogenaamd nieuwe toezeggingen rond de vrije keuze voor de huisarts en wat aanpalende zorg die allang zijn geregeld in de Tweede Kamer: in grote blijdschap aangenomen. Pogingen om enig intern rumoer te veroorzaken door de door de partijtop weggepromoveerde Ruud Koole een verkiesbare plek op de kandidatenlijst voor de Eerste Kamer te bezorgen: getorpedeerd, mede met dank aan de afdelingen Brussel, Genève en New York. Staande ovaties voor Diederik Samsom, Lodewijk Asscher en Hans Spekman.

Conformistische en brave lieden, dat PvdA-volk, bah wat een volgzaamheid, monkelden verslaggevers. Er klonk teleurstelling in door.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden