Het North Sea Jazz van Yuri Honing: deel 2

Jazzsaxofonist en componist Yuri Honing doet verslag van zijn persoonlijke ervaringen in Rotterdam...

Een nieuw North Sea

Om een uur of acht kom ik enigzins nerveus aan in Rotterdam.Toch benieuwd wat ze ervan hebben gemaakt! Het valt geenszins tegen. Smaakvolle afscheidingen tussen de zalen, goede verlichting en zelfs kaarsjes in de Press Room.

Daar aangekomen blijk ik muntjes te moeten kopen om wat te kunnen drinken en de prijzen welhaast verdubbeld ten opzichte van de vroegere artiestenfoyer. Tot overmaat van ramp hebben ze ook geen gin-tonic, waardoor ik na wat twijfelen met een gruwelgezicht een vodka-cola sta weg te werken.

Ik bestudeer het programma en zie dat het North Sea Jazz festival weliswaar verhuisd is maar inhoudelijk onveranderd..

Samen met Mirjam, m’n geliefde, naar gitaarheld Jeff Beck. Ik ben een enorme fan van deze muzikant die langzamerhand verdacht veel op Keith Richards begint te lijken. Hij speelt vrijwel volledig het repetoire van een elpee die ik in de kast heb staan; ‘The Jeff Beck/Jan Hammer Group Live!’. Hij heeft zelfs een toetenist ingehuurd die net zo klinkt als Jan Hammer. Met veel genoegen luister ik naar zijn interpretatie van Mingus’ ‘Goodbye Pork Pie Hat’, een ode aan Lester Young.

Terug in de Press Room spreek ik even met de baas van Challenge Records International, die mijn label Jazz in Motion Records internationaal distribueert. Ik bel met Frank Moebus, om te kijken of hij heel is aangekomen en wordt even aangesproken door Amanda Kuyper voor een kort interview voor NRC.

Als ik na een stuk concert van Jasper van ‘t Hof met de uitstekende trombonist Ilja Reingoud even chill op een bank komt Anand Singh-Bawa aangelopen. Anand is mijn impressario uit India waar ik erg op gesteld ben. Hij komt net aan uit New York en hoewel hij al 36 uur wakker is, heeft hij een uitstekend humeur.

Het eerste wat hij mij overhandigd zijn twee shirts die ik afgelopen maart in India had achtergelaten. Anand is een zeer goed organisator, wat in een land als India geen overbodige luxe is .Bovendien is hij een groot liefhebber van goed eten, met als gevolg dat we op tournee iedere avond in bizar goede restaurants eten.

Als ik later op de avond Frank ontmoet, ziet hij er moe uit. Hij heeft gisteravond laat nog een concert gegeven in Duitsland en vliegt vanacht nog naar Portugal. Tourschema’s kunnen uitputtend zijn. De opdruk van zijn t-shirt lijkt mijn levensmotto: ‘God is Sound’. Ik besluit ter plekke dat de volgende cd van Wired Paradise zo moet heten.

We spelen in de Missouri zaal. De zaal is goed gevuld met een trouwe schare fans die hun enthousiasme niet onder stoelen of banken steken. Een hele prestatie, daar het om half een ‘s-nachts ijskoud is en de geur van gefrituurde vis niet bepaald aantrekkelijk. Ik draag het concert op aan de bevolking van Beirut. Gisteravond kreeg ik eindelijk Rima Kcheish aan de telefoon, die doodsbang is en nergens naartoe kan. Oorlog is verschrikkelijk en altijd onrechtvaardig.

Halverwege de set ga ik helemaal loos op een reggae stuk getiteld ‘Multi Dimensional Consiousness’, op m’n hielen gezeten door de altijd fantastisch spelende Joost Lijbaart.

Na het concert nog even snel hallo tegen m’n manager. Met de groep, Mirjam en Anand willen we nog wat drinken in de Press Room. Bij de roltrap naar boven worden we tegengehouden. Vanaf 02.00 uur mag alleen pers nog naar boven. We besluiten de lift te nemen om een opstootje te voorkomen.

Ik drink nog een vodka met arrangeur/dirigent Henk Meutgeert en we nemen ons voor snel weer iets te gaan doen. Zondag zal ik er weer zijn, ditmaal als gast op het festival.

\N (ANP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden