Column

Het nieuwe pinnen met 'bloetoez'

Een klant verricht een contactloze betaling met een pinpas.Beeld ANP

Ik had hangop (hangop is de nieuwe yoghurt) met vijgen (vijgen zijn de nieuwe bosbessen) gegeten in een lunchtentje in de Amsterdamse Baarsjes (de Baarsjes zijn de nieuwe Jordaan), en toen ik ging pinnen, was ik ineens heel snel klaar.

Ik had niet geregistreerd wat er was gebeurd, maar ergens tijdens mijn pintransactie was de tijd samengeperst, was ik vooruit geflitst naar de toekomst, was er een stap in de logische loop der dingen overgeslagen.

Het was heel raar.

'Wat gebeurde er nou?' vroeg ik aan de serveerster.

'Je hoefde je pincode niet in te toetsen', zei ze triomfantelijk.

Dat was het inderdaad. Ik had mijn pas in het gleufje gestoken, en voor ik het wist had zij hem er alweer uitgetrokken en waren we klaar.

Dat kon tegenwoordig, legde ze me uit, bij bedragen onder de 25 euro. Dat scheelde tijd.

Ik weet niet of het tijd scheelt. De laatste tijd voer ik weer heel veel gesprekken met winkeliers over de mogelijkheden van het pinnen. Wel gezellig, trouwens. Maar je bent er uren mee bezig. Zo kwam ik pas geleden ook bij een winkel waar ik zelf mocht kiezen of ik mijn pinpas gewoon in de gleuf zou steken of er alleen maar vagelijk voor het pinapparaat heen en weer mee wilde wapperen. Dat kon. 'Met bloetoez', vertelde de winkelierster mij trots.

Daar sta je dan met je dilemma. 'Ik steek hem er toch maar in', zei ik na 5 seconden nadenken, want 5 seconden leek mij de maximale tijd die ik aan deze kwestie mocht besteden. Er waren ook nog andere mensen in de winkel. Daarna liep ik naar buiten met mijn tasje, en toen sloeg de vertwijfeling toe. Was ik nu niet overgekomen als een ouderwets mens met geen enkel vertrouwen in de kracht van bluetooth? Of erger nog, kwam ik nu wantrouwend over, zo van: ja, jij zegt dat nu wel allemaal over die bluetooth, maar ik geloof er niks van, je probeert me gewoon geld afhandig te maken door je pinapparaat ver van mij te houden.

Die indruk probeerde ik dus vooral niet te wekken bij de vrouw die mij pinloos liet pinnen in het lunchtentje. Maar ik dacht het allemaal wel. Hoezo hoef ik mijn code niet meer in te toetsen? Kunnen pinpasdieven dan straks overal spulletjes kopen op mijn kosten? Zolang ze maar onder de 25 euro blijven?

Later op de middag pinde ik bij de HEMA om een korte broek te betalen, en - ik denk dat dit iets met het grote financiële reddingsplan van de HEMA te maken heeft - de juffrouw van de kassa vroeg mij: 'Wilt u er misschien een lekkere zak Engelse drop bij?'

Kijk, dat zijn vragen waar ik wat mee kan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden