Commentaar

Het mooie aan Dylan: hij trekt zich niets aan van reputatie

Bob Dylan is het lichtende voorbeeld van een artiest die zich niets aantrekt van zijn reputatie of dogma's.

Arjan Peters
null Beeld getty
Beeld getty

Misschien komt het door Sara Stridsberg. Sinds dit voorjaar maakt de 44-jarige schrijfster, die een roman schreef over de vrouw die Andy Warhol in 1968 neerschoot, deel uit van de Zweedse Academie die de Nobelprijswinnaar voor Literatuur kiest. Het zou kunnen dat zij tijdens de stemmingen in Stockholm het zetje heeft gegeven om haar zeventien collega's ervan te overtuigen dat de jarenlange kandidatuur van de zanger en tekstdichter Bob Dylan (75) in een bekroning moest worden omgezet.

De oude meester Torgny Lindgren, sinds 1991 lid van de Academie - die je alleen kunt verlaten door te overlijden - en auteur van een oeuvre bevolkt door komische eigenheimers, zal vervolgens zeker met dit voorstel hebben ingestemd.

Een verantwoorde keuze, en niet alleen omdat des zangers achternaam verwijst naar Dylan Thomas, de grote bard uit Wales. Onmiskenbaar heeft Bob Dylan vele generaties geïnspireerd, en is hij het lichtende voorbeeld van een artiest die zich niets aantrekt van zijn reputatie of van dogma's.

Het is boeiend om na te lopen hoeveel rollen hij heeft aangenomen: een folkzanger die er ineens een elektrische gitaar bij pakte, een protestzanger die zich terugtrok en duistere liefdesliedjes maakte, die zomaar religieus leek te zijn geworden, en die op zijn oude dag als een onbezorgde crooner op het podium verscheen.

Iedereen vindt iets anders van hem. 'Ik was echt nooit iets anders dan ik was', schrijft hij in Kronieken (2004), 'een folkmuzikant die met door tranen verblinde ogen in de grijze mist staarde en liedjes bedacht die in een lichtgevende nevel zweefden'.

Dat mooie boek werd aangekondigd als deel 1 van een autobiografische trilogie. Dylan laat het daar dan bij. Of niet. Hij ziet wel. Prettig is dat.

Wat deze Nobelprijs ten slotte onderstreept: tekstdichters zijn ook dichters. In Rusland weten ze dat al lang (Vladimir Vyssotski), in Zweden ook (Cornelis Vreeswijk), maar in Nederland, waar Annie M.G. Schmidt en Willem Wilmink nooit de P.C. Hooftprijs kregen, is dat schrikken. Ook dat kan geen kwaad.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden