Column

Het momentum van vrouwenvoetbal is interessant

Ruimte op links

Feest na een doelpunt van Miedema (links) tegen Italië. Foto anp

Onthoud voor het gemak even die sleepbeweging van Vivianne Miedema tegen Italië, waarmee de tiener uit Drenthe Oranje naar het WK-voetbal dirigeerde, afdeling vrouwen. Het was een frivool, begaafd tussenstapje in een proces van aanzwellend succes.


Wat zo mooi is aan sport, afgezien van die ene sprong van de turner of dat geniale doelpunt van de spits, is het proces dat leidt tot de euforie, de lange weg van gezwoeg in stilte, ver weg van camera's en aanbidding. Zeg maar: de ontwikkeling vanaf het moment dat Arie Selinger het Nederlandse volleybal bevruchtte met zijn fanatisme, tot die glorieuze dag in augustus 1996 waarop de sterspelers Blangé en Zwerver elkaar kusten met olympisch goud om de nek. Zweet van jaren vermengde zich met tranen van het moment.

Achteraf bezien is de versnelling in het ontwikkelingsproces van het nationale voetbal een van de mooiste periodes in de Nederlandse sport. Heerlijk, als je dat actief en een beetje wakker hebt gevolgd, in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. De professionalisering bij Ajax en Feyenoord onder leiding van de trainers Michels en Happel, met Cruijff en Van Hanegem als voetballende genieën en uitvoerders van de plannen. Gevolg: de verovering van Europa en de wereld, dankzij het groeiende besef dat de topsporter een vak uitoefent, gecombineerd met het fijnste talent uit Amsterdamse en Rotterdamse hoek.

Midden in zo'n proces, waarvan nooit zeker is waar het eindigt, zit het vrouwenvoetbal in Nederland. Ja, het is onvergelijkbaar met het spel van de mannen. Ja, het is anders in esthetische, fysieke en financieel-economische zin. Maar het momentum is interessant. In het geval van nu: de ontluiking van professionalisme, de eerste plaatsing voor een WK, de toewijzing bovendien van het EK van 2017 aan Nederland, alsmede de loting van afgelopen zaterdag voor het wereldkampioenschap in Canada. Met enige goede wil is de paring aan Nieuw-Zeeland, China en Canada gunstig te noemen.

Het toernooi lonkt aan de einder van het seizoen. De vorige vrouwenfinale, in Duitsland, was een machtig, meeslepend gevecht van stijlen tussen Amerika en Japan. De sport groeit, ondanks zijn soms bittere gevecht om erkenning en geloofwaardigheid. Voetbal is misschien wel een van de laatste bolwerken van de man. Het kost moeite om een plaats te verwerven in dat bastion. Maar het aanbod van speelsters in Nederland is geweldig, met nog steeds een winst van duizenden leden per jaar. Met een goede begeleiding en de juiste ontwikkeling van talent is de bestorming van de wereldtop een kwestie van tijd.

Probeer dus tussen hypeachtige taferelen rond de plaatsing de groei en de potentie te zien. Vergeet die verkeerde aanname van welke speelster dan ook, of de ogenschijnlijke onhandigheid aan de bal. Denk liever aan de mooie lente van 2015, waarin de keuze tussen de seksen in het aanbod aan voetbal overigens helemaal niet nodig is. Op donderdag 11 juni spelen de vrouwen bijvoorbeeld hun tweede WK-duel, in Edmonton tegen China. Op 12 juni voetballen de mannen in Letland, in een poging dichter bij het EK te geraken, al dan niet met bondscoach Hiddink op de bank.

Juni is ook in het oneven jaar 2015 een volle voetbalmaand. Mooi toch? Vergeet dan even de verschillen. Nou ja, om er toch één te noemen: het verschil tussen straks okselfrisse vrouwen, hongerend naar een toernooi dat ze voor het eerst beleven, contra mannen in een door en door commerciële sport. Na een dodelijk vermoeiend seizoen moeten ze dan nog één kunstje flikken. Even van Letland winnen in Riga. Succes.



Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.