Het meisje dat iedere nacht naast zijn bed stond

James, bijgenaamd Biscuit, zag het overschot van een prairiehaas op het asfalt liggen. Geplet, op één oor na, dat als nieuw rechtop stond, terwijl het andere oor te luisteren gelegd leek op de lege snelweg. Hij moest aan een paar regels denken die zijn oma ooit gezegd had. Wat de zomer niet overleeft, kent geen rouw / Om het eind van de zomer en de bittere kou.


Tom Wright, forensisch psychotherapeut, woonachtig in Dallas, Texas, schreef een adembenemend debuut, met als titel What Dies in Summer, in de Nederlandse vertaling: Wat de zomer niet overleeft. Noem het een coming-of-age roman, geplaatst in een vernietigende werkelijkheid, en/of een thriller, waarin de spanning in alle vormen zindert als de zomerhitte in Oak Cliff, in het zuidwestelijke deel van Dallas. Ofschoon het verhaal begint op de eerste zaterdag van februari.


James, tiener, woont bij zijn oma, die meent dat hij een soort zesde zintuig heeft, onvoorspelbaar, vaak nutteloos, maar dit keer voelt hij dat er iets mis is op de veranda. Daar zit L.A., in haar oude jack van Dallas Cowboys, rug tegen de muur, gezicht spierwit. Zijn enige nichtje, die wel eens diep in de nesten kon zitten. Misschien iets met haar ouders, James' tante Rachel en haar man Cam, die behoorlijk gemeen konden worden als ze aan de drank waren. En dat waren ze, als puntje bij paaltje kwam, altijd.


L.A., afkorting van Lee Ann, trekt bij hen in, zwijgt enige tijd, maar langzaam ontwikkelt zich een steeds hechtere relatie tussen neef en nicht, allebei afkomstig uit gezinnen waarin de mannen niet deugen en de vrouwen hun gewelddadigheid op de koop toe nemen. Zelfs als de (stief)vader James regelmatig als boksbal gebruikt. L.A. praat niet over haar ouders.


Het is begin jaren zeventig. De tieners struinen rond in de omgeving, die bevolkt wordt door een zwarte zwerver met rat die prachtig tegen de bomen zingt, een dakloze vrouw die James in een paar onheilspellende zinnen de toekomst voorspelt, Hete Earl, de Bleekscheet, die graag een filmpje met de twee wil opnemen; er is een ongelukkige, homoseksuele vriend die voor de dood kiest, en een gelukkige vriendin, Diana, dochter van een politieman, die voor James kiest.


Een mozaïek van ellende, en soms van vreugde, ontluikende liefde en tederheid. Maar James' zesde zintuig had hem niet verteld wat er nog meer komen ging, die zomer.


James en L.A. zoeken flessen, voor het statiegeld. Bij de helling, naast de spoorlijn, ligt een dood meisje. Ongeveer van hun leeftijd. Naakt, haar benen wijd, handen op haar borsten, waarvan de tepels waren afgesneden. James herkende haar als het meisje dat in zijn droom, iedere nacht als hij slaapt, zwijgend naast zijn bed heeft gestaan.


Er blijken al eerder twee meisjes vermoord. James: Het was stom om te denken dat het mijn taak was iedereen te beschermen en alles goed te maken. Gedachten en beelden over de dood bleven komen. Hoe komt hij er achter wie de moordenaar is?


Toen deed hij een deur open, van L.A.'s kamertje. Op het radiostation van zijn oma klonk Patsy Cline, die Crazy zong. 'Wat ik zag, werd als een snijbrander in mijn hersenen gebrand en op dat moment wist ik dat ik dat nooit meer zou kwijtraken, hoe lang ik ook leefde.'


Toch is er aan het eind enige genade in dit briljante, aangrijpende boek over verloren, bevochten en hervonden levens.


Tom Wright: Wat de zomer niet overleeft.

Uit het Engels vertaald door Barbara de Lange.


Anthos; 262 paginas; €19,95.


ISBN 978 90 414 2061 9.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden