Het maakt niet uit hoe God heet

Bidden is onlosmakelijk verbonden met de Afrika Cup. Christenen en moslims werken innig samen en respecteren elkaar in hun geloofsbeleving....

Willem Vissers en Guus Dubbelman

Dat was even wennen voor Quincy Owusu-Abeyie, al dat bidden van de Afrikaanse voetballers. De Amsterdammer Quincy, de voormalige international van Jong Oranje die tijdens de Afrika Cup debuteerde voor zijn vaderland Ghana, zag ploeggenoten voortdurend bidden: voor en na de training, voor en na de wedstrijd, in de bus of in de kleedkamer.

En dan kwam er ook nog af en toe een priester naar het hotel in Accra, om de mis op te dragen. Quincy, die zaterdag tegen Ivoorkust voor het eerst scoorde voor Ghana, vond het wel apart allemaal en prevelde op een gegeven moment vanzelf een beetje mee.

Bidden is onlosmakelijk verbonden met voetbal in Afrika, het continent waar religie nog diepgeworteld is. In de mini-samenleving van de voetbalploeg gaan christendom en islam hand in hand, waarbij op de achtergrond soms zwarte magie meespeelt.

Sporters hebben geen andere keuze dan elkaar onvoorwaardelijk te accepteren. Vooral de donkere landen van West-Afrika, toplanden in het voetbal, zoals Ivoorkust, Nigeria, Ghana en Kameroen, zijn gemengd in hun geloof. Moslims en christenen leven over het algemeen vredig met elkaar. Het elftal is daarvan een afspiegeling. De christen in de defensie moet volledig kunnen vertrouwen op de moslim op het middenveld.

Afrikaanse voetballers dragen hun geloof uit met trots. Egyptenaren baden na elk doelpunt tijdens de Afrika Cup, geknield in een kring. Indringend was het beeld van een international aan de zijlijn die de koran kuste.

Voormalig Nigeriaans international Babangida trok bij vorige toernooien, zoals hij gewoon was te doen, op vrijdag zijn boubou aan om te bidden in de moskee. Hij vertelde hoe de bondscoach hem voor wedstrijden soms aanwees om in de bus voor te gaan in gebed. Daarop klonk een geroezemoes.

‘Zonder gebed doen we niets’, zei de Nigeriaan Oliseh eens, een christen. En Babangida voegde toe: ‘Geloof mag geen barrière zijn. Anders is de missie bij voorbaat gedoemd te mislukken. Je moet geen nadruk leggen op verschillen, maar proberen de overeenkomsten te zien. We geloven allemaal in God, hoe die ook mag heten.’

Oliseh destijds: ‘Alle gebeden eindigen met amen.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden