Het lila van Emma

NA DE GROTE concerten hebben de hippies zich verspreid. Ze wonen nu in huizen, huizen die afbetaald zijn. Emma van der Mey is geen hippie meer, maar ze heeft nog die kleren, dat haar, die kleuren en die manier van lopen....

Johan de Vos

'Jaren geleden heb ik hem zelf gehaakt van dun katoen, hij is driehoekig met hartjes en franje, aan de lange halskant versleten, verkleurd en versteld. Vroeger in mijn lila periode droeg ik hem in combinatie met een lila jas, trui, rok of broek. Tegenwoordig, ik ben nu ook wat ouder geworden, combineer ik hem voornamelijk met wijnrood, wit of zwart. Na jaren blijkt eindelijk dat hij met alles te combineren is, omdat hij nu deel uitmaakt van mezelf.'

De sjaal is van alles, het katoen heeft geen vaste vorm. Hij kan een kussentje zijn om het hoofd op te leggen of een sjerp onder een jas om de hals warm te houden, een streep kleur om indruk te maken of een driehoek om de rug te versieren, een hoofddeksel om het hoofd wat groter te maken of een doek om op een meubel te leggen, een zedigheidsdoekje om enige afstandelijkheid te insinueren of een vod om in te knijpen en de handen droog te houden, een vlag om te laten wapperen aan de wasdraad of een lendendoek rond de heupen, een teddybeer om mee te slapen of een geurdoekje om de vertrouwde luchtjes te bewaren. Een sjaal om te laten zien omdat hij al oud is en zelfgemaakt en een stuk van Emma.

Gemakkelijke kleren zijn een verovering. Deze schoonheid is soepel. De kleren zijn niet naar buiten gericht (als eens schild) maar ze plooien zich gewillig naar de contouren van een vrouw, ze zijn zacht voor de mensen.

De sjaal kost niets. Hij werd geplukt in de natuur en bestaat voor tachtig procent uit lucht. Hij krijgt slechts zijn vorm omdat Emma hem draagt, zoals zij het wil, al naar gelang haar stemmingen. Samen met haar is hij ouder geworden. Zij soigneert hem en hij soigneert haar. Ze zijn intiem met elkaar.

Lila is warme melancholie. Het is een nevenkleur: warmbloedigheid gemengd met het grijsblauw van de Hollandse luchten en wat geel van de stadstram. Lila is geen eindkleur, het is kleur onderweg, een kleur om de dag mee door te komen in schoonheid.

Emma van der Mey heeft iets met theater, ze is docent drama bij een vormingscentrum voor werkende jongeren. Via het spel leert ze mensen zichzelf kennen. Theater is niet alleen iets om te bekijken, het is iets om mee te maken. En ze eet nooit varkensvlees.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden