Column

'Het lijkt toch zo simpel! Vraag nou gewoon: 'Hoe gaat het?'

Laten we elkaar in het nieuwe jaar anders begroeten, stelt columnist Renée Braams voor.

Familie en vrienden begroeten de bemanning van de HR.MS. Zuiderkruis. Beeld anp

Aan iedereen die mij dit jaar ter begroeting heeft gevraagd 'Alles goed?', antwoord ik nu: 'Er is een tijd om te rouwen, en een tijd om te dansen. Er is een tijd om te ontvlammen, en een tijd om te verkillen (...) een tijd om te bewaren, en een tijd om weg te gooien.'

Dat is, voor wie het niet kent, uit het bijbelboek Prediker, en ik slaak altijd een zucht van verlichting als ik die woorden lees.

Een woeste storm gaat door mijn hoofd als iemand me ter begroeting vraagt: 'Alles goed?': ... hij bedoelt vast dat-ie geen zin heeft om met mij te praten ... wat doe ik nou moeilijk? ... het is vast aardig bedoeld ... heel aardig bedoeld ja, zal best ...

Het lijkt toch zo simpel! Vraag nou gewoon: 'Hoe gaat het?' Dat is een open vraag, waarop de ander mag terugzeggen wat hij wil, en waarna je dan luistert en iets begrijpends of iets enthousiasts terugzegt.

Maar als er nou geen tijd is? Je hebt nog precies vijf minuten om je jas op te hangen voor het concert begint, nog een kwartier voor de bakker en dan gaat de school al uit ... dan wil je niet naar andermans verhaal luisteren.

Zeg dan liever 'goed je te zien' of 'fijn dat je er bent' of zoiets. De Oostenrijkers zeggen 'Grüß Gott', dat vind ik charmant. 'Doe de groeten aan God', lijkt het te impliceren, maar het komt van 'Grüße dich Gott', dus 'God begroete u'.

Of ben ik te negatief, is met de vraag 'Alles goed?' een hartelijke wens bedoeld: 'Ik hoop dat alles goed met je gaat' ...

 
Vraag nou gewoon: 'Hoe gaat het?' Dat is een open vraag, waarop de ander mag terugzeggen wat hij wil

Oké, maar de realiteit van ieders leven is toch juist dat het goed en slecht gaat. Je ziet alweer een specht in de tuin en de wastafel is verstopt. Je kind heeft zin in de schooldag en je tobt over haar toekomst. De ene ochtend lijken alle pijntjes in het niets opgelost, de andere ochtend voelt je kop alsof je een fles raki op hebt, terwijl je geen druppel hebt gedronken. 'Er is een tijd om te scheuren en een tijd om te herstellen.'

De ware kunst vind ik om je gewoon door de dagen te laten schommelen, zonder ergens in vast te bijten. Als je gebukt gaat onder ziekte en gebrek, moet je niet denken (zo spreek ik mezelf toe): 'Anderen zijn tot hun zestigste of tachtigste kerngezond, en zie mij nu eens!' Je kunt je bij niemand beklagen over je lot, God zegt nooit wat terug. De enige gedachte die helpt is: er komen ook weer betere dagen.

Ik wens u veerkracht en schommelmoed in de goede en slechte dagen van 2014.

Renée Braams is neerlandica, muziekdocent en columnist voor Volkskrant.nl.

 
De realiteit van ieders leven is toch juist dat het goed en slecht gaat
Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden