Het lijk in de potaarde

Thuiskomen in het moederland. Terugkeren naar het land waar je ouders je hebben grootgebracht. De Volkskrant reist mee naar Banner Elk, in het uiterste noordwesten van North Carolina....

SINDS de Tweetsie-stoomtrein in 1950 uit dienst is genomen, resteren er twee manieren om in Banner Elk, een plaatsje van ruim achthonderd inwoners in de Blue Ridge Mountains in het uiterste noordwesten van North Carolina, te komen.

De minst vanzelfsprekende, althans voor de mensen die niet over zo'n ding beschikken, is die per privé-jet. In de Heaton-heuvels, pal aan de rand van de vuilnisbelt van Mister Teaster en op slechts een paar mijl afstand van het dorp zelf, is in de jaren zeventig een korte landingsstrip aangelegd, waarvan feitelijk alleen gebruik wordt gemaakt door het handjevol miljonairs met een tweede huis op de dichtbeboste bergflank die door de autochtonen wel spottend wordt aangeduid als Little Miami.

Alle andere bezoekers van het Twin Peaks-achtige Banner Elk reizen er met de auto over Highway 184, langs het Cherokee-indianenreservaat, danwel vanuit oostelijke richting over route 194 heen, om dan uiteindelijk precies op de kruising van die twee wegen een Exxon-pompstation, een kruidenierswinkel, een bloemisterij, een paar tuttige restaurantjes en antiekzaakjes, benevens een aantal her en der in het smalle dal verspreide woonhuizen aan te treffen.

Wie naar de woning van Louise Von Canon Holshouser wil moet ter plekke de 194 naar de stad Boone nemen, eerst de kreek en dan de auto-wasserette passeren en vervolgens ter hoogte van het weiland waar de Black Angus-koeien van Mister Hayes grazen linksaf de Dobbins Road inslaan.

Na ongeveer tweehonderd meter bevindt zich dan aan de linkerhand de oprit naar de in 1908, naar een voorbeeld uit het tijdschrift Ladies Home Journal gebouwde, grote houten residentie van de familie. Een schommelstoel wiegt in de wind op de veranda. Aan de steunbalken ervan drinkt een kolibri van het suikerwater dat Louise (87) in een kolf voor de vogels heeft opgehangen.

Susanna is deze ochtend met de Toyota All Trac van de luchthaven van Tri Cities opgehaald door Linda (49) en Hannah (16) Holshouser, respectievelijk Louise's dochter en kleindochter. De begroeting tussen de vrouwen was hartelijk zonder overdreven emotioneel te zijn, want de Von Canons zijn eraan gewend de over het hele land en tevens over andere continenten verspreide familie in het gunstigste geval maar één keer per jaar weer te zien.

Susanna, die twintig jaar terug naar Europa kwam en in Wenen en Hannover woonde alvorens ze in Amsterdam zowel een vaste baan (manager van de BV Haast) als een echtgenoot vond, was in 1997 voor het laatst in haar land van herkomst. Tijdens de twee durende autorit van Tri Cities naar North Carolina hoort ze van Linda wat er sedertdien in Banner Elk en binnen de Von Canon-dynastie is voorgevallen.

Nou, zegt Linda, je zal het niet geloven, maar Hannah heeft Nicholas Cage in de videowinkel in het dorp als klant bediend. De filmster blijkt een moeder te hebben die in Banner Elk het zomerseizoen doorbrengt, en toen Nicholas er onlangs op bezoek was en vitaminen voor zijn ma moest halen, belandde hij in de video-winkel, om er door niemand minder dan Hannah te worden geholpen.

Een gebeurtenis van een andere categorie in Banner Elk is het mogelijke doodvonnis op de 48-jarige Shelby Jean Ellis White. De vrouw woonde in het huis achter het plaatselijke Exxon-tankstation, maar achtte dat pand ineens niet meer geschikt genoeg voor haar en haar man. Het huis waar ze haar oog op liet vallen, bleek te worden bewoond door een dame die dat, ondanks aandringen, niet van plan was te verkopen.

Op 24 maart 1997 werd die hindernis door White letterlijk uit de weg geruimd. Met een bijl of een soortgelijk zwaar voorwerp sloeg ze de huiseigenaresse de schedel in. Het lijk werd daarna met een tractor naar een geschikte plek gesleept om het te begraven en, toen de grond te hard bleek, van lieverlede maar bedolven onder twintig inderhaast aangeschafte zakken potaarde.

Meer feiten over de zaak kent Linda helaas niet, al was het maar omdat ze de krant niet kan lezen. Onder de vele mysterieuze allergieën die haar al jaren tot werkloosheid en een teruggetrokken leven veroordelen, valt helaas ook de overgevoeligheid voor kranteninkt.

Zelfs voor de dichter uit Washington met wie ze zestien jaar geleden de eenmalige liefdesnacht deelde waaruit Hannah werd verwekt, is Linda allergisch geworden. Wanneer de dichter weer eens onverwacht opduikt, rest hem niets anders dan bij tante Louise in het logeerbed te overnachten en daar de dagen in onthouding en eenzaamheid door te brengen met het leegdrinken van hele sloten koffie.

Het is vier uur in de zondagmiddag. De Toyota draait Von Canon Hill op, de heuvel die naar de familie vernoemd is. Linda loopt het huis in om te kijken of Louise reeds kan ontvangen. Susanna blijkt nog even te moeten wachten. De vrouw des huizes ontdoet zich binnen van een met blauwe bloemen en kanten kraag versierde nachtjapon.

Wim de Jong

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden