Het ligt niet aan Trumbic dat niemand luisterde

Ivo Trumbic houdt het in Nederland voor gezien. De 70-jarige waterpoloprofessor uit Split neemt de wijk naar Kroatië, waar hij van zijn oude dag hoopt te genieten....

Op zijn 65ste ging hij met dat kolossale, meer dan twee meter lange lijf nog geregeld te water om zijn pupillen aanschouwelijk onderwijs te geven in de finesses van het waterpolospel. Nu, vijf jaar later, verkiest Ivo Trumbic een leven op het droge. De poloprofessor, die de Nederlandse mannenploeg in Montreal (1976) naar olympisch brons leidde, keert terug naar Kroatië in de hoop daar van zijn oude dag te genieten.

Trumbic was in zijn jonge jaren een topper van het zuiverste water. Hij werd vier keer Joegoslavisch kampioen met PK Jadran uit Split, zijn geboorteplaats, en vier keer met Mladost, de topclub uit Zagreb waarmee hij bovendien twee keer de Europa Cup 1 won. Tussen het winnen van al die prijzen door voltooide hij zijn gymnasiumopleiding, studeerde hij af aan de universiteit voor lichamelijke opvoeding in Zagreb, stond hij als professor achter de katheder en schreef hij een standaardboek vol leerstellingen dat nog steeds een leidraad is voor de trainersopleidingen in Nederland. Hij werd verkozen tot Joegoslavisch sportman van het jaar en kreeg door Tito in eigen persoon een lintje op de borst gespeld.

Begin jaren zeventig werd Trumbic geroepen tot het hoge ambt van bondscoach in Nederland, dat in die jaren gold als een der sterkste pololanden ter wereld. Een jaar na zijn bronzen coup in Montreal begon Trumbic aan een zwerftocht die hem voerde naar tal van landen. Hij werkte onder meer in Griekenland, Italië, Duitsland en in Amersfoort, waar hij zijn hart verpandde aan de plaatselijke zwem-en poloclub AZ & PC.

Rond pinksteren kwam een einde aan die liefdesrelatie. Er was geen geld meer om er een technisch directeur op na te houden. Trumbic sputterde tegen, maar legde zich bij het onvermijdelijke neer.

Is het waar dat u aanvankelijk boos reageerde op uw ontslag?

'Dat wordt inderdaad beweerd. Maar het ligt allemaal wat genuanceerder. Ik ben niet boos, hooguit een beetje verdrietig. De club belieft me niet meer en dat heb ik maar te accepteren. Zo gaat dat in een vrij land.'

Een leven zonder waterpolo, kunt u daar wel aan wennen?

'Natuurlijk kan ik dat. Dat heb ik indertijd wel bewezen nadat ik gestopt was als speler. Ik heb sindsdien als waterpoloër nooit meer een bal aangeraakt. Dat zegt genoeg .'

Hoe groot is de kans dat het toch weer gaat kriebelen?

'Dat valt nooit helemaal uit te sluiten. Ik ga met met mijn vrouw en mijn hond eerst maar eens een tijdje wonen in Zagreb. Uitrusten en genieten van het leven in mijn vaderland. Daarna zien we wel verder. In principe kan ik zo weer aan het werk. Ik heb aanbiedingen van clubs uit Spanje en Italië en van de Kroatische bond. Daar ga ik in alle rust over nadenken en vervolgens zal ik een beslissing nemen. Daar zal ik, ook al ben ik de zeventig gepasseerd en begint de tijd te dringen, alle tijd van de wereld voor nemen.'

U begon uw loopbaan als bondscoach in Nederland voortvarend. Maar na het olympisch brons is het met het waterpolo alleen maar bergafwaarts gegaan. Moet dat u aangerekend worden?

'Natuurlijk niet. Dat valt alleen maar de bond te verwijten. Die heeft de ontwikkelingen in onze sport onderschat en is blijven steken in oude structuren en vastgeroeste ideeën. Daardoor hebben we de slag naar het professionalisme gemist.'

Mag het Nederlandse waterpolo hopen op betere tijden?

'Natuurlijk mag het polo dat, maar dat is dan wel tegen beter weten in. De structuren van veertig, vijftig jaar geleden houden onze sport in een dodelijke houdgreep. We zijn nu in de kelder van het internationale polo beland en nog is het einde van de neergang niet in zicht. We worden links en rechts gepasseerd door landen die in mijn tijd mijlenver achter ons lagen.

Gefrustreerd?

'Welnee, ik ga heen met een trots gevoel. Niemand kan mij blameren. Ik heb genoeg gedaan. Het is niet mijn schuld dat de Nederlandse polowereld niet naar me heeft willen luisteren. Ooit zal men inzien dat ik het gelijk aan mijn zijde had.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden