Het lichaam is een mobieltje

Tibi, Lorenzo, Rick, Thomas en Sebas. Ana, Nastaran, Annemieke en Nikki. Zij zijn de hoofdrolspelers van Boys & Girls, de nieuwe productie van O.T....

Mirjam van der Linden

Dat zijn vooral persoonlijke zaken. Anders zijn, gepest worden, je depressief voelen. Noties als vroeger en later, ik en de ander, en natuurlijk de eeuwenoude combi geloof, hoop en liefde. Stipt op 1 echter staat Het Lichaam. Daarover raken ze niet uitgepraat.

De een vindt haar lange benen `onhandig' (zoals zij dat ook in haar hoofd meent te zijn), de ander gruwelt van de vetrollen die ze voelt als ze gaat zitten. Het lichaam is een ballon (lek voelt lekker, opgeblazen niet), een mobieltje (drukke kletskous in ontwikkeling) of als water (het kan andere gedaantes aannemen, maar verdwijnt nooit).

Het is duidelijk dat de teksten op basis van interviews tot stand zijn gekomen: over bepaalde onderwerpen doet iedereen zijn zegje. Dat stramien is nogal star en veroorzaakt veel herhaling. Bovendien zijn de antwoorden soms zo mooi geformuleerd - het lichaam weerspiegelt het gevoel etcetera - dat ze met pijn en moeite als geloofwaardige spreektaal uit de monden van deze jeugdige acteurs rollen. Maar als daar nog een beetje aan gesleuteld wordt, kan Boys & Girls een topproductie worden.

De structuur staat als een huis. Tegenover de negen jonge individuen (met ieder een andere stoel) staat een volwassen vrouw en een groep jonge dansers. De actrice, de prachtig onnadrukkelijk aanwezige Marline Williams, kondigt de jongeren aan door te vertellen waar ze wonen.

Op een groot videoscherm, dat als een muur langs de zijkant van het toneel slingert, zien we de betreffende wijken en huizen. Ook is zij een verpersoonlijking van de tijd: in haar hand heeft zij eerst een glas thee, later een wijntje en tot slot een whisky, en tussendoor schetst zij verschillende toekomstscenario's voor verzonnen geliefden.

De jonge dansers vormen vanachter het projectiescherm een mooi contrast met de jonge spelers: ze staan voor 'de buitenwereld', toch een stuk anoniemer en meer een concept dan de mini-ontboezemingen van de boys en girls. Waar die het kletsen herhaaldelijk stoppen om hun lichaam te laten discoswingen, buikdansen of breaken, voeren deze negen studenten van de Rotterdamse Dansacademie in gelijke kleding gelijke passen uit.

Wat dit soort jongerentheater, hoe beproefd inmiddels ook, wederom buitengewoon charmant maakt, is de schaamteloze openhartigheid. Daarin blinken ze allemaal uit. Tibi, Lorenzo, Rick, Thomas en Sebas. Ana, Nastaran, Annemieke en Nikki.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden