Het leven was goed als je Bebe postuum gelooft

Van groot belang is het misschien niet, maar een lezer maakte mij erop attent dat mijn naam voorkomt in een liedtekst van Willem Wilmink. De muziek is van Harry Bannink, en het liedje is ooit in Klokhuis gezongen door Wieteke van Dort en Frank Groothuis.

Het gaat over een meisje dat woont in een kamer met uitzicht op een blinde muur. Daar kwijnt ze weg, maar af en toe droomt ze van betere tijden en dan staat er: 'Toen zij studeerd' in Amsterdam/ Wat kon ze zich vermaken:/ Ze dacht met vreugd aan hoe Max Pam/ Haar eens was komen schaken'.

Hoe het klinkt weet ik niet, want ik heb het liedje nooit gehoord, maar ik ben trots dat er in het hoofd van Wilmink een meisje bestond dat door mij geschaakt wilde worden. Een groter compliment kun je een man bijna niet geven. In werkelijkheid ben ik in de brandnetels gevallen, toen ik bij de dochter van de brandweerman stiekem naar binnen wilde klimmen.

Het is overigens de tweede keer dat ik in Nederlandse poëzie ben vereeuwigd, want ook Jan-Pierre Rawie heeft mijn naam in een gedicht gebruikt. Helaas ging het hierbij om personen die in dronkenschap het café verlieten. Aangezien ik een keurig heerschap ben en mij zelden te buiten ga aan drankgelagen en andere orgieën, hoop ik dat die Rawie nog eens het lef heeft een en ander recht te zetten.

Halt. Dit stukje moet niet over mij gaan, maar over Gunter Sachs, die een paar dagen geleden op 78-jarige leeftijd zelfmoord heeft gepleegd. Het was op het vliegveld dat ik over zijn dood las. Een schok. Vanaf dat moment kon ik eigenlijk aan niets anders meer denken dan aan rozen. Ik dacht aan honderden rozen die uit de lucht kwamen vallen.

Ik ben van de generatie die in Brigitte Bardot de verpersoonlijking zag van het absolute schoonheidsideaal, en nog steeds raak ik van de kook als ik een foto van Bebe zie uit de tijd dat zij verhoudingen had met Roger Vadim en Jean-Louis Trintignant. Inderdaad: als God de vrouw heeft geschapen, moet zij er zo hebben uitgezien. Zelf vond zij dat trouwens ook. Toen Kees van Dongen een portret van haar schilderde en vroeg of zij dat misschien voor een zacht prijsje van hem wilde kopen, weigerde Bardot. Zij vond zichzelf veel mooier dan het schilderij, en daar had zij volkomen gelijk in. Dat portret lijkt nergens op, terwijl Van Dongen toch een groot schilder is. Maar de werkelijkheid was dit keer niet te overtreffen.

Het was niet eenvoudig om tot Bardot door te dringen, aangezien haar huis aan de voorkant was afgegrendeld en aan de achterkant grensde aan de Middellandse Zee. Gunter Sachs wist dat ook. Dus hing hij een net onder een helikopter, vulde dat met honderden rozen, steeg op en strooide rozen uit over haar huis. In een interview voor de Duitse televisie heeft Sachs nog eens uitgelegd dat het verhaal daarmee niet was afgelopen. Hij had houten koffers meegenomen die konden blijven drijven, en nadat zijn helikopter een draai boven zee had gemaakt, wierp hij de koffers uit en sprong er zelf achterna. Vervolgens peddelde hij naar het huis van Bardot, waar hij uiteraard met egards werd ontvangen. Welke vrouw zou zo'n gebaar kunnen weerstaan?

Bebe niet. Zij trouwden in 1966 en scheidden drie jaar later. Toen Bardot van Gunters dood hoorde, zei ze zwaar bedroefd te zijn. Als een ex alleen maar in lovende woorden over je spreekt, dan heb je in je leven tot nog iets goeds gedaan. Na Bardot trouwde Sachs met Mirja Larsson, een Zweeds fotomodel dat bijna even mooi was als Bardot. Zelfs een Gunter Sachs moet wel eens een stapje terugdoen.

Maar dat huwelijk is al die tijd in stand gebleven, tot Sachs zich deze week een kogel door het hoofd schoot, naar verluidt omdat hij leed aan alzheimer. Hij had zojuist met vrouw en kinderen hun smaragden bruiloft gevierd en misschien wist hij niet meer wat hij er veertig jaar geleden was gebeurd. Was hij Bardot vergeten?

Sachs studeerde wiskunde, was een talenwonder, won als fotograaf prijzen en introduceerde de kunst van Andy Warhol in Europa. Hij was steenrijk en schaakte de mooiste vrouwen. Wie zou je als man anders willen zijn?

Het enige vlekje: zijn vader Willy Sachs, die een goede vriend was van Heinrich Himmler, pleegde meer dan veertig jaar geleden zelfmoord in hetzelfde huis. Dat moet Gunter niet vergeten zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.