Het leven is voor Leo Beenhakker vurrukkulluk

Niemand kan dat zo overtuigend zeggen als Leo Beenhakker. Op elke klinker ligt een klemtoon en het woord enig komt als een hoge golf aangespoeld....

BART JUNGMANN

Van onze verslaggever

Bart Jungmann

WINTERSWIJK

'Ik vind het enig.'

Samen met Fritz Korbach zit hij aan de koffie in hotel Frerikshof in Winterswijk. De ochtendtraining met zijn nieuwe club Istanbulspor zit erop, tijd voor een gebbetje met de koffiejuffrouw. De selectie van 22 Turkse en twee Nederlandse voetballers zit twee weken in de Achterhoek ter voorbereiding op het nieuwe seizoen waarin ze debuteert op het hoogste niveau.

Het is aan alle kanten wennen. Turken en Nederlanders vinden elkaar zoveel mogelijk in Duits en bij besprekingen moet een tolk de bedoelingen van de trainersstaf uitleggen. Bovendien is de spelersgroep voor 70 procent vernieuwd. De oude garde, die goed genoeg was om promotie te bewerkstelligen, is vervangen door talentvolle jeugdinternationals en twee gelouterde bankzitters uit de Ajax-school: Peter van Vossen en John van den Brom. Er gaat dus nog veel mis op de training, de communicatie laat nog te wensen over. Maakt niet uit, komt wel goed.

Hij laat zich daarbij leiden door het vaste voornemen op het veld de baas zijn, maar daarbuiten 's lands wijs, 's lands eer te laten zijn. 'Ik ben te gast, zo zie ik dat. Ik bemoei me niet met het sociale leven en het religieuze leven van de spelers. Maar ik zeg wel altijd: geef de rest aan mij.'

Leo Beenhakker werd begin juni vastgelegd door de ambitieuze voorzitter van Istanbulspor, Cem Uzam, een Turkse mediamagnaat die je volgens Beenhakker niet magvergelijken met Silvio Berlusconi. Van willekeur is nog niets gebleken. Uzam is gewoon een man die veel geld steekt in een voetbalclub. 'Daar is toch niks mis mee?'

Het is de trend in het internationale voetbal, zegt Beenhakker. In navolging van de Amerikaanse profsport zijn voetbalclubs speeltjes van rijkaards geworden. 'Dat is toch leuk? Het maakt het voetbal alleen maar verrassender.' Waarna hij Italiaanse voetbalclubs opsomt die dankzij een flinke buidel met geld de top haalden: Sampdoria, Napoli, Parma. 'En ik kan je zeggen dat Parma vroeger een stadion had waar je je hond nog niet eens uit liet.'

Beenhakker is naar Istanbul gehaald om Istanbulspor zo snel mogelijk op Europees niveau te brengen en te laten concurreren met de lokale grootheden Besiktas, Fenerbahce en Galatasaray. Uzam zocht een Nederlandse trainer van faam. Beenhakker is van faam en was bovendien beschikbaar, want een paar maanden eerder ontslagen door een Mexicaanse rijkaard die zijn speeltje toevertrouwde aan een vriendje.

Ja, zo gaat dat nu eenmaal in het voetbal. Beenhakker vindt het geen teken aan de wand. In Nederland zijn er toch ook 'ik weet niet hoeveel' trainers ontslagen omdat ze niet bevielen?

Waar hij wel de pest over in heeft, is dat er geen enkele reden was voor ontslag. De resultaten met America mochten er zijn en hij kan zich niet herinneren ooit dronken op het veld te hebben gestaan. Wel zaaien en niet oogsten, dat stemt bitter. Aan de andere kant: 'Pimpampom, het leven gaat door.'

En als je 'met alle respect' moet kiezen tussen Emmen en en een buitenlandse club met ambities, geld en flinke aanhang, dan is die keuze snel gemaakt. 'Als je in Mexico 120 duizend mensen een fantastische middag kan bezorgen, dan is dat toch geweldig.'

Dat Istanbulspor nu een Nederlandse kolonie in huis heeft, is toeval en geen beleid. Met assistent Korbach, vorig seizoen eruit gegooid door Cambuur, kan Beenhakker lezen en schrijven en het kan alleen maar een voordeel zijn dat ze dat in dezelfde taal doen.

Hetzelfde geldt voor Van den Brom en Van Vossen die dienen als verlengstukken in het veld. Bij America was oud-PSV'er Kalusha dat. 'Dan zei ik: Kalu, let daar en daar op.'

Over Van den Brom en Van Vossen niets dan goeds. Beenhakker moet ze zelfs afremmen in hun enthousiasme. Hij zoekt nog een libero met internationale ervaring als derde buitenlander. Ron Willems is op proef geweest. Korbach wist nog uit zijn Twente-tijd dat Willems, die de afgelopen seizoen bij Grasshoppers speelde, een behoorlijke laatste man was. Het is Beenhakker ook niks tegengevallen, maar besluiten zijn nog niet genomen.

Voorlopig wil hij genieten van het werken met de jeugd, zijn liefste bezigheid in het voetbal. 'De ene dag zie je dingen waar je bek van open valt, de andere dag zie je ze volledig de mist in gaan.' Maar dat geeft niet, dat wispelturige hoort erbij en talenten leren snel. Turkse talenten ook.

Kom bij hem niet aan met verhalen over Nederland als tactische hogeschool. 'Want waar praat je over als je het hebt over de Hollandse school? Over Ajax of over Helmond Sport? Nederlanders denken altijd dat er zo goed gevoetbald wordt in hun land. Schei toch alsjeblieft uit.'

Nee, met Leo Beenhakker gaat het best. Hij is weer aan een avontuur begonnen en daar houdt hij van. Dat zit hem in zijn Rotterdamse bloed, het havengevoel. Het voetbal staat natuurlijk voorop, maar hij heeft de laatste vijftien jaar toch mooi veel van de wereld gezien. In Spanje gezeten, in Zwitserland, in Saudi-Arabië, in Mexico en nu in Istanbul. Een fàntàstísche stad, met een haven bovendien.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden