Het lege dogma van de bevallingsmaffia

THUISBEVALLING Wie moet bevallen, is in Duitsland beter af dan in Nederland. Maar hier is de nazorg weer beter. Laten we het beste van beide werelden combineren.

Ik ben van Duitse komaf en dan kun je de verleiding moeilijk weerstaan om bij zo'n beetje alles op medisch gebied te hunkeren naar die Heimat. Dat begint bij de huisarts, die je in Nederland alleen aankijkt als je twee benen mist en 45 graden koorts hebt. En het eindigt bij het dogma van de thuisbevalling.


Maar goed, als je een beetje kunt relativeren, staan daar in Duitsland tegenover: de haast Amerikaanse overmedicatie en de extreem hoge verzekeringsbijdragen. Een zwager van mij is gynaecoloog in Duitsland. Hij vertelde me dat Nederland onder vakgenoten op congressen altijd aangehaald wordt als het laatste derdewereldland binnen Europa: hoge babysterfte en een erg hoog percentage kinderen met een beperking als gevolg van complicaties tijdens de bevalling.


Mijn drie kinderen zijn allen in Nederland geboren. De kenschets van de 'bevallingsmaffia' (de Volkskrant, 9 mei) is voor mij vanuit mijn persoonlijke ervaring erg herkenbaar. Ik kan de houding van verloskundigen het best vergelijken met de branche waarin ik zelf werkzaam ben: de architectuur. Het gaat heel slecht met de bouwbranche. Architecten haasten zich te benadrukken dat hun werk 'maatschappelijk relevant' is. Als je ze vraagt, wat de maatschappelijke relevantie precies inhoudt, krijg je nooit een antwoord. Het zijn grote, maar lege woorden, alleen bedoeld om er zelf beter van te worden.


Zo ervaar ik het ook als verloskundigen de thuisbevallingen promoten. 'Een groot goed' zou verloren gaan als we niet meer thuis zouden kunnen bevallen. Welk groot goed? Dat je in Nederland gratis vier lege bierkratten mag lenen om je bed hoger te zetten, omdat de Arbowet anders verbiedt het bed op te maken? Ik denk dat met het 'grote goed' iets bedoeld wordt in de sfeer van 'persoonlijk en in de eigen omgeving mogen bevallen'. Van dat soort teksten, die alleen bedoeld zijn om de eigen branche te beschermen, moeten we voorgoed af. Het is juist onpersoonlijk als je met het kind half uitgeperst de ambulance in moet, omdat het niet verder wil.


Genoeg gemopperd, nu de andere kant: in Duitsland is de bevalling namelijk zwaar oververzorgd. Moeders verblijven daar voor de zekerheid makkelijk drie dagen in het ziekenhuis. En dan wordt het wél onpersoonlijk. Dat is in Nederland echt beter geregeld: als het goed gaat, kun je meteen naar huis.


En er is nog een tweede 'goed': Nederland heeft mijns inziens de nazorg vele malen beter geregeld. Als je enigszins normaal verzekerd bent, heb je na de bevalling bijna een week lang iemand thuis. En je wordt dan niet alleen geholpen met het huishouden, zodat je ook echt met je kind bezig kunt zijn. Je hebt daarnaast nog hulp en advies voor hoe je met een baby moet omgaan. Zeker bij de eerste is dat goud waard. Ik durf te wedden dat in Duitsland bijvoorbeeld veel minder borstvoeding wordt gegeven, omdat borstvoeding daar niet begeleid en gestimuleerd wordt.


Of denk aan het feit dat het maatschappelijk geaccepteerd is dat vaders ouderschapsverlof nemen. Wij lezen nu met veel jaloezie over de ruimhartige regelingen voor vaders die er sinds kort in Duitsland zijn. Vergeet niet dat je daar scheef wordt aangekeken als je als man vier dagen werkt, omdat je één dag in de week bij je kinderen wilt zijn. Vergeet niet dat je daar nergens je kind kunt laten, omdat er geen infrastructuur van kinderopvang is.


Dit is allemaal wél maatschappelijk relevant en in Nederland erg goed geregeld. Zet dat door, laat het dogma van de thuisbevalling weg, en je hebt een erg mooi systeem. Kinderen krijgen is nou eenmaal iets wat niet vanzelf gaat. Als je weet hoe vaak het misgaat, blijft het een groot wonder dat kinderen ter wereld komen. Wat is er mis mee om daar waar het verkeerd kan gaan geen compromissen te sluiten, en juist veel meer los te laten waar het makkelijk kan. Mijn best of both worlds zijn het Duitse bevallingsmodel en de Nederlandse nazorg. Beval gewoon in het ziekenhuis, en dan zo snel als het kan naar huis om - met begeleiding - met je kind bezig te kunnen zijn.


REIMAR VON MEDING is architect.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden