Het leefgebied van de ijsbeer zal onder zijn poten wegsmelten

In 2015 dook hij al op, wankelend op een ijsschots: de uitgemergelde ijsbeer. Het magere en mottige beest was gefotografeerd door natuurfotograaf Kerstin Langenberger op Spitsbergen. Ze becommentarieerde haar beelden aldus: 'Op het eerste gezicht lijkt alles normaal in een van de toegangelijkste ijsberenpopulaties ter wereld. Maar ik zie aangename, abnormaal warme zomers. Ik zie afkalvende gletsjers. Ik zie het pakijs in recordtempo verdwijnen. Ik zie beren in uitstekende conditie, maar ik zie ook stervende beren. Beren aan de wal, die rendieren proberen te vangen, vogeleieren eten of mos en zeewier. Ik zie graatmagere ijsberen, naar het vasteland gedwongen door het smeltende ijs.'

Er kwam een hoop commentaar, want hoe kan iemand zeker weten of deze gefotografeerde ijsbeer echt een slachtoffer is van smeltende ijskappen en stijgende temperaturen en niet toevallig gewoon ziek, zwak, misselijk of oud is, zoals ijsberen al eeuwen ziek, zwak, misselijk en oud plegen te worden?

En er kwam commentaar op dat commentaar, van Paul Nicklen bijvoorbeeld, ook een natuurfotograaf die eveneens geregeld naar Spitsbergen reist om ijsberen vast te leggen. Ook hij was in 2015 naar zijn favorieten ijsberenplek afgereisd, ook hij had amper zee-ijs aangetroffen, essentieel voor ijsberen omdat ze vanaf het ijs op zeehonden jagen - een volwassen beer in goede conditie kan heel wat zeehonden verstouwen. Nicklen trof geen levende ijsberen aan, wel twee dode, 'zo mager dat het leek of ze van de honger waren omgekomen'. Hij is opgegroeid in het poolgebied, schreef hij erbij, later werkte hij er als bioloog, 'en nooit heb ik er een dode ijsbeer gevonden. Tot de laatste jaren.'

De consensus onder zowel klimatologen als zoölogen is dat de snelle opwarming inderdaad ertoe zal leiden dat het leefgebied van de ijsbeer onder zijn poten zal wegsmelten, waardoor de circa 26 duizend ijsberen op de wereld steeds moeilijker aan voedsel zullen kunnen komen - een ijsbeer jaagt vanaf ijsschotsen op zeehonden en eet er zeker één per week. Niettemin dook er een onderzoeker op die ijverig de kwetsbaarheid van de ijsbeer ging relativeren, want in kringen van klimaatveranderingontkenners er is een levendige handel in twijfel.

Deze week zette Paul Nicklen een filmopname online van een sterk vermagerde, stervende ijsbeer in Canada. Het beest strompelt over land, snuffelt zwakjes in afvaltonnen, kauwt lusteloos op iets ondefinieerbaars (een kapot stoeltje van een sneeuwscooter, aldus de fotograaf) en zijgt ten slotte neer. Het is een treurig gezicht, dat de meest angstaanjagende kantjes afhaalt van de waarschuwing van wetenschappers dat ijsberen straks bij ontstentenis van zee-ijs en zeehonden op mensen zullen gaan jagen minder. Waaraan de gefilmde beer ten onder is gegaan, weet Nicklen niet met zekerheid, zo zei hij tegen The Washington Post; hij wil graag het stervensproces van een uitgehongerde beer laten zien en mensen hun eigen conclusies laten trekken.

Ik liet het beeld zien aan mijn dochter. 'Klimaatverandering, denkt de fotograaf', zei ik. 'Dat komt dus door ons', antwoordde ze verschrikt - de linkse indoctrinatie waar schoolkindjes volgens een enkele dwalende politicus aan zijn blootgesteld strekt zich ook uit tot milieuzorgen.

Waarop ik alle nutteloze, milieuvernietigende rotzooi opsomde die op de slippen van Sinterklaas het huis is binnengedrongen. Nutteloos, maar té leuk om te laten staan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden