Het leed is al vergeten

Het was fraai weer gisteren in Frankrijk en de maïs staat er al mooi bij, maar er lag een waas over de Tour....

Bas van Kleef

Pijnlijke knieën, schaafwonden, bloeduitstortingen, gebroken sleutelbeenderen, schouderkwetsuren, gescheurde spieren.

We werden bijgepraat door het Nederlandse commentaar: het is typisch Amerikaans om met lange sokken te fietsen en daarover wordt in het peloton met verwondering gesproken. Maar eigenlijk konden Breukink en Dijkstra niet meer ophouden over zondag. De zak en de as waarin de Raboploeg zit. De bloederige beelden van daags tevoren werden herhaald en het gehavende gelaat van uitvaller Marc Lotz vroeg om een dramatische close-up. Het was een verslag van het front en dat des te meer doordat in de tweede etappe met zoveel overtuiging werd gevallen dat het leek alsof ook zo een trui valt te verdienen. Pollack was er weer bij, die zondag nog wat laconiek lopend over de finish kwam, zijn fiets als een dood vogeltje met zich mee voerend, maar in wiens ogen je nu zag dat hij zich realiseerde dat je de andere kant op sneller in Parijs bent.

Opeens sloeg de stemming om, toen het erop begon te lijken dat Finot, die kort na de start ontsnapt was, een kans leek te gaan maken. Urenlang hadden Breukink en Dijkstra geen cent voor hem gegeven. Hun schouderophalen en hun hoofdschudden waren hoorbaar: je redt het nooit tegen het peloton. Maar Finot ontdeed zich van zijn medevluchter, trapte gedreven door, en de commentatoren voegden zich soepel in de nieuwe situatie. Per pedaalslag won de Fransman sympathie, maar hij redde het net niet. Zoals Dijkstra al eerder had gezegd: 'De Tour is kei-en keihard.' Waar dan een verzachtende pleister tegenover stond: 'Het leed is eigenlijk de volgende dag al vergeten, want dan is er weer nieuw leed.'

Maar toen, ' s avonds: Prinsjesdag, met Joost Prinsen, in een programma dat de Hilversumse zomerslaap wil verdrijven. Het flonkerde bij Prinsen. Hij brengt natuurlijk dat onalledaagse geluid voort, en hij heeft de neiging zich bij elke vraag die hij stelt te verschuilen achter de glazen op tafel, maar hij heeft ook dat onalledaagse charisma. Een parel was de adembenemende en ontroerende (ouders, schoonouders, echtgenote) terugblik op de legendarische solorit door de Alpen van Michael Boogerd. Opeens was alle leed ' s avonds al geleden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden