Review

Het kost Bonobo in Paradiso moeite om aan clichés te ontsnappen

Simon Green heeft er een paar albums voor nodig gehad om met zijn Bonobo het publiek voor zich te winnen, maar al een jaar of tien weet hij met gemak de grootste zalen uit het clubcircuit uit te verkopen.

Bonobo tijdens een optreden in Hongarije in 2014.Beeld epa

Het is ook aantrekkelijke, feestelijke uitgaansmuziek die de Brit met zijn zevenkoppige band presenteert tijdens hun drie optredens tellende Nederlandse tournee. De combinatie van knisperende dansbeats, diepe dub-baslijnen en zwoele popliedjes waar Bonobo sinds hun doorbraak album Days To Come (2006) in grossiert is uitnodigend genoeg. Maar drie albums verder, op het net verschenen album nota bene Migration geheten, verwacht je toch iets meer diepgang.

Die blijft in Paradiso uit. Green, midden op het podium houdt het vooral gezellig. Zijn band met onder meer drie blazers klinkt vol, en als Green zijn basnoten uit zijn computer laat komen trilt Paradiso tot aan de fundering toe, zo hard staat het.

Bonobo

Gezien: Paradiso, Amsterdam, 20 februari

Nog te bezoeken
Oosterpoort, Groningen, 21 februari
TivoliVredenburg, Utrecht, 22 februari

Maar dat is pas als het concert al even bezig is, Bonobo bouwt alles rustig op. Zangeres Nicole Miglis zingt een paar liedjes, maar klinkt net te anoniem over beats die ook al niet bijster origineel zijn. Alsof een schoolorkest het repertoire van Massive Attack uitvoert. Ook de beelden op de drie videoschermen zijn weinig verrassend. Veel kale vlakten, in het licht van een laag hangende zon. Het kost Bonobo behoorlijk wat moeite om aan cliché's te ontsnappen.

Het publiek laten dansen in plaats van luisteren beter, in nummers Cirrus of het nieuwe Kerala. En voor dansen komt gaandeweg de slim opgebouwde set ook steeds meer ruimte. De visuele omlijsting wordt dan abstracter, de beats en baslijnen steviger. En je kunt na afloop ook niet ontkennen dat je soms aangenaam kon meewiegen op de Bonobo-beats. Maar het blijft allemaal te vlak voor echte vervoering.

Cover van het album Migration.

Lees ook

Vocale bijdragen verpesten instrumentale betovering
De Britse producer Simon Green alias Bonobo raakt een gevoelige snaar. Zijn zachtaardige elektronische sfeermuziek kan nog het best worden omschreven als neoklassieke kamerdance.
Lees hier de recensie van Bonobo's laatste album Migration.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden