Het kleine wereldje van de straatmarokkanen

Overtuigend is het verhaal niet echt, wel een scherpe kijk op klierende, dealende en blowende pubers.

PAULINE KLEIJER

'Hee, hoe kom je aan die fiets?' 'Klein jongetje een klap gegeven. Ik had vervoer nodig.' Ze lachen er hard om, de jongens die voor snackbar Ali op straat rondhangen. Maar of het ook echt een grap is, blijft onduidelijk. Nouredine, Hamza, Mounir en Chiwawa zijn geen lieverdjes - ze zijn allemaal in staat een fiets te stelen. Of erger.

In Snackbar, de eerste speelfilm van documentairemaakster Meral Uslu, draait het allemaal om de hangjongeren om wie de meeste mensen met een grote boog heen lopen. De hele dag klitten ze bij elkaar op een straathoek in de Rotterdamse 'krachtwijk' Bergpolder. Ze doen niks anders dan blowen, dealen en klieren. Ali, de Turkse snackbarhouder, houdt de Marokkaanse jongens nog een beetje in de gaten, maar ook hij kan niet voorkomen dat ze stelen en vechten.

Uslu, Nederlandse met een Turkse achtergrond, probeert de werkelijkheid niet te verfraaien. Haar snackbarjongens zijn echt vervelend: ze hebben korte lontjes, een overmaat aan eergevoel en te weinig empathie. Maar het zijn ook gewoon pubers, die zich dood vervelen en geen kant op kunnen.

Langzaam maar zeker kruipt de film in het hoofd van de jongens, die ieder hun eigen verhaal hebben.

Snackbar oogt realistisch, vooral in de scènes waarin de jongens met elkaar geinen. Iets moeizamer zijn de ingelaste monologen. Uslu en scenarist Stan Lapinski maakten daarvoor gebruik van de ervaringen van de jonge acteurs, maar hoe authentiek hun verhalen ook zijn, ze doen geforceerd aan naast de losse, grotendeels geïmproviseerde groepsscènes.

Ook de verhaallijn rond de 50-jarige Ali, die zo zijn eigen problemen heeft, is net iets minder overtuigend.

Het best is Uslu op dreef wanneer haar jarenlange ervaring als documentairemaakster zichtbaar is. Ze registreert zonder oordeel te vellen, maar met een aanstekelijke nieuwsgierigheid. Wat drijft die jongens, waar komen ze vandaan en vooral: waar moet dat naartoe?

Dat de hele film zich rond de snackbar afspeelt, is daarbij wel een handicap: de thuissituatie van de pubers krijgen we niet te zien.

Tegelijk vormt die beperking ook het sterkste punt van Snackbar. Uslu laat de spanning op die paar vierkante meter hoog oplopen. Haar film maakt goed duidelijk hoe klein het wereldje van de jongens is, hoe groot ze zich voelen op hun straathoek en hoe moeilijk het zal zijn om ergens anders een plek te vinden.

Met Ali Çifteci, Ilias Addab, Mamoun Elyounoussi, Lárbi Ahmed Salah, Aziz Akazim. In 7 zalen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden