Het juiste moment

Er zijn twee soorten mensen die worden getekend door de wens om op het juiste moment op de goede plek te zijn: de fotograaf en de politicus. En dan heeft de fotograaf het nog gemakkelijk - uit honderden afdrukken zoekt hij achteraf naar het juiste moment. De politicus moet het in één keer goed doen.


Hoe kiest de politicus een moment, wanneer weet hij dat hij moet gaan? Ik denk dat veel met gevoel en intuïtie wordt gewerkt, en dat de argumenten er later worden bij gezocht, anders kun je niet verklaren waarom Defensieminister Hennis tijdens de spannendste Oekraïne-uren carnaval ging vieren in Maastricht.


Rutte wilde geen schone, lege handen, maar vieze volle, en toog met het Koningspaar naar de Winterspelen. Het is niet goed uitgepakt: de beelden van Willem-Alexander, pilsiedrinkend met Poetin, blijven vast voor altijd in ons voortbestaan.


Intussen is er toestand op de Krim en boycot de regering de Paralympische Spelen wel. 'Nu durven ze', twitterde iemand, 'of beter: niet'. Hij had gelijk, het had andersom gemoeten: niet feesten op een zondebok, niet wijken voor geweldsdreiging.


Het is natuurlijk ook wel lastig - de wereld wemelt van onjuiste momenten, goede zijn er maar een paar. Het is dan ook invoelbaar dat politici de media inschakelen als zij eens per ongeluk op het juiste moment op de goede plek hebben gestaan.


Pieter Hilhorst twitterde dat hij 'een klap' had gekregen toen hij het voor een dame had opgenomen. Nadat Hans van Baalen getuige was geweest van een mislukte moordaanslag op een Bulgaars politicus belde hij het ANP om te zeggen dat hij op het bewuste moment 'naast' het beoogde slachtoffer had gezeten, en dus eigenlijk zelf ook aan de aanslag was ontsnapt, zonder overigens een krimp te geven.


Een goede score van de heren, al kwamen later beelden vrij waarop we hun zelfverklaarde heldhaftigheid op waarheid konden controleren. Hilhorst was tenminste opgestaan, maar op de Bulgaarse beelden was Van Baalen nergens te bekennen.


Kort geleden zagen we hem met Guy Verhofstadt op een podium in Kiev terug. Verhofstadt sprak, Van Baalen priemde een wijsvinger naar de menigte en balde af en toe een vuist. 'We are with you!' voegde hij nog toe. Terwijl hij zich vervolgens bescheiden uit de voeten maakte, stapten in West-Rusland de eerste soldaten gevechtsklaar uit de kazernes, maar je kunt niet overal rekening mee houden.


Oorlog is van alles, ook een carrièrekans - wie dat niet ziet, is geen politicus. Ze zeggen dat Rutte zich deze dagen afzijdig houdt, maar achter de schermen, las ik, houdt hij zich ferm beschikbaar om straks een brugfunctie tussen de EU en Rusland te mogen vervullen, een beminnelijke vredesrol in het licht van de wereld.


Tussen oorlog en vrede hangt een springtouw, en Rutte wacht het juiste moment af om de sprong te wagen. Wie amusement belangrijk vindt of de menselijke komedie is toegedaan, zal roepen: 'Spring, Rutte, spring!' Anderen zullen denken: doe toch maar liever niet. Misschien gaan we nog eens van je houden, maar nu is het nog niet zover.


op Twitter: @Petermiddendorp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.