Het jachtige bestaan in tussenruimtes

Hoeveel gezichten zie je in een dag? Of zijn het alleen jassen, schoenen, kleuren die langsflitsen? Als iemands blik je per ongeluk raakt, kan je bijna schrikken....

Samen met Haleh Radjaian (Iran/Duitsland) maakten ze werk voor de tentoonstelling Achterland en Achterdocht die te zien is in Lokaal 01 in Breda in Antwerpen. Verwant werk met hetzelfde thema op twee plekken. Waar Gn oprechte oproep tot betrokkenheid lijkt te doen, door naast haar foto's en video's de tekst 'If you see something, say something' op de muur te verven, houdt Shalem het in het komische. Ze schilderde cartoonachtige figuren op slonzige borden die tegen de muur leunen. De figuren in de transitruimtes hebben grote bollen wol als hoofd - een nogal makkelijke manier om naar hun geestelijke afwezigheid te verwijzen.

Het werk van de twee kunstenaars steekt assertief af tegen de fijnmazige muurtekeningen van Redjaian. Die vragen de bezoeker heel dichtbij te komen. Een orkest van Aziatische vioolspeelsters, een groep mensen. Ze lijken allemaal op elkaar, maar vluchtig laat haar kunst zich niet bekijken.

Het thema van de publieke tussenruimtes is aantrekkelijk - wie heeft er nooit gefantaseerd om in zo'n plek plotseling te stoppen? Het ritme te doorbreken en iemand te vragen waar hij vandaan komt? Of te zingen, zoals de metrozangers in een video van Gaar helaas is het onderwerp van de kunstenaars moeilijk te rijmen met het thema Achterland en Achterdocht. Achterland, is dat niet een (leef)wereld, iets met cultuur of identiteit? Niets van dat al in het werk van de drie kunstenaars. En achterdocht, moeten we dat herkennen in de video van een snelweg, gemaakt vanuit een rijdende auto?

De nogal drachtige tekst bij de tentoonstelling, vol lange zinnen die je net niet snapt, pretendeert diepgravende gedachten. Maar zonder het concept laat het werk zich beter waarderen. Lokaal 01 nodigde zowel in Breda als in Antwerpen nog twee kunstenaars uit om in aparte ruimtes werk te laten zien, binnen hetzelfde thema. Opvallend genoeg sluit juist het werk van deze vier kunstenaars beter aan bij de titel van de tentoonstelling. Want in die werken komt het dromerige naar voren dat het woord 'achterland' oproept. Zoals Marijn van Kreijs droedel-achtige tekenlijnen, een hele muur vol (in Breda). Of de duistere jazzcompositie die altsaxofonist Jorrit Dijkstra speciaal voor Lokaal 01 maakte: improvisatie-samples met veel onplaatsbare priegelgeluidjes. En soms, zoals bij het posche afvallandschap van Keiko Sato (in Antwerpen) heeft die romantiek een scherpe rand. Sato's werk heeft onherroepelijk een Aziatisch achterland: het ritme van een Japanse tuin. Haar werk kraakt onder je voeten. Maar loop niet op open sandalen, want dan kan je je lelijk snijden aan de glasscherven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden