Het jaar van de oorlog en de euro

De oorlog - die tegen Irak - is van de omslagen van de weekbladen verdwenen. Hoewel. Op The Economist prijkt 'vastbesloten' Kim Jong Il, na Saddam een volgende slechterik op het lijstje van George W....

Toch valt het woord oorlog niet. Noord-Korea staat, als het aan de Amerikanen ligt, vooral isolement te wachten. Het zal Kim niet onbekend in de oren klinken. Maar China, Zuid-Korea en Japan zitten daarop - en vooral op de onrust die dan in hun regio ontstaat - niet te wachten. Een oplossing via de Verenigde Naties is sinds Irak uitgesloten. Dus zit er maar één ding op: ervoor zorgen dat 'Mr. Kim' snel van zijn nucleaire bezit af komt. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want ook The Economist heeft geen instant-oplossing.

Het jaar 2003 zal niet alleen de geschiedenis ingaan als het jaar van de Tweede Golfoorlog, het wordt ook weer het jaar van de euro. De Zweden spreken zich in september in een referendum uit over de vraag of ze de munt willen. De voortekenen zijn ongunstig voor premier Goran Persson.

Naar goed Scandinavisch gebruik, de Denen gingen de Zweden voor, zijn de regerende sociaal-democraten tot op het bot verdeeld. Perssons plaatsvervanger Margareta Winberg moet niets van de euro hebben en de populaire Leif Pagrotsky, als minister van Handel en Industrie ook niet de minste in deze kwestie, is ook tegen. Dan is er nog de vakbeweging. Zij heeft geëist dat een grote buffer wordt aangelegd (in eerste instantie nog in Zweedse kronen) die de verzorgingsstaat moet beschermen tegen de gevolgen van de euro.

Gezien de laatste peilingen (de helft is tegen, slechts 34 procent is voor) ziet het er voorlopig niet naar uit dat de Zweden in de eurovrije zone de Denen en Britten gaan achterlaten. Dat de Britten de euro voorlopig aan zich voorbij laten gaan is voor The Economist overduidelijk, met weer eens zo'n mooie Engelse woorspeling: five tests and a funeral. De euro is wat de Britten betreft begraven tot zeker 2005, het moment waarop Blair voor de derde keer de verkiezingen zou moeten winnen.

Blair zelf mag de Europese munt beschouwen als een handig machtsmiddel binnen Europa, hij heeft de euro helemaal niet nodig. Als niet-lid van de euroclub is de Britse macht er niet minder om. Zo hebben de Britten bijvoorbeeld nog altijd hetzelfde aantal stemmen in de Raad van Ministers en het Europese Parlement. En Blair is toch een van de politici naar wie het meest wordt geluisterd in Europa. Bovendien liggen belangrijkere kwesties op tafel dan de euro. De daadwerkelijke uitbreiding van de EU tot 25 lidstaten volgend jaar, de pogingen via de Conventie tot een nieuwe Europese constitutie te komen, en de doorgaande strijd tussen de Atlantici en de eerst-Europa-aanhangers. De Britten zullen in al die debatten een belangrijke rol spelen, euro of geen euro.

Time heeft het ook nog een beetje over oorlog: de volgende oorlog van Tony Blair. Drie keer raden waar de Amerikanen menen dat die zich afspeelt: in Europa natuurlijk. Blair zelf, die deze week ook al weer 50 wordt, heeft er alle vertrouwen in. De Franse president Chirac wil hij niet eens meer aan zijn zijde krijgen, maar simpelweg verslaan met hulp van de andere EU-lidstaten. Wellicht is hij te optimistisch. Want voorlopig is bondskanselier Schröder de Fransen nog zeer dankbaar voor het feit dat ze hem niet alleen hebben laten staan in zijn protest tegen de oorlog in Irak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden