Het is weird en sad en dull, series bespreken

 

Aaf Brandt Corstius

De laatste tijd lees je in de media (dat wil zeggen, ik las erover in The New York Times en Het Parool) hartstochtelijke oproepen om toch vooral niet zoveel te praten over Netflix- en HBO-series. Met vrienden.

U kent die gesprekken wel.

'Welke zijn jullie nu aan het kijken?'

'Nou, we hebben net House of Cards af.'

'Niks zeggen, niks zeggen!'

'Nee, tuurlijk niet. En jullie?'

'Heel gek, maar we zitten ineens weer heel erg in Mad Men. Seizoen 3.'

'O ja. Dat vonden wij minder.'

En dan prik je weer wat in je eten en daarna bespreek je Fargo. Fargo van Netflix. De serie.

In de opinieartikelen die er over deze nieuwe vorm van conversatie maken zijn verschenen, wordt het verschijnsel door de Amerikanen het best samengevat: 'It is weird and sad and dull.'

En dat is natuurlijk waar. Het ís weird en sad en dull om in plaats van je eigen leven diepgravend het leven van Hannah Horvath of Walter White te bespreken. Om urenlang in debatten verstrikt te raken over de vraag of seizoen 3 van Game of Thrones nou beter was dan seizoen 2. Of Girls eigenlijk ooit nog wat geworden is na seizoen 1. Sowieso zou je moeten proberen om een avondje het woord 'seizoen' te vermijden in een gesprek.

Waarom hebben we het niet meer over ons eigen leven of gewoon over het weer, maar wel heel lang over een stel vrouwen in een vrouwengevangenis?

Ik vermoed dat, en sorry als ik dat te vaak doe, ik hiervan de sociale media de schuld moet geven. Als je het leven van je vrienden en kennissen al volgt via Twitter of Facebook of Instagram, of alle drie tegelijk (Twitter voor de snedige zinnetjes, Facebook voor de herplaatste video's van TEDx-lezingen en Instagram voor een dagelijkse update over de Albert Heijn-moestuintjes en de kinderen) weet je alles van je vrienden voordat je ze ziet.

'Het gaat lekker met de verbouwing.'

'Ja, had ik gezien.'

'En Catootje is 4 geworden.'

'Ik zag het! Leuk, die Gruffalo-taart. En jullie waren dus naar Parijs.'

'Ja, naar de Jeff Koons-tentoonstel...'

'Mooie foto's had je daarvan.'

Zo, en dat was dan weer dat, en dan ben je pas vijf minuten bezig met je hele sociale gebeuren. Dan is het een enorme opluchting als je heel lang kunt analyseren of Frank Underwood nou homoseksueel is, of toch bi, of nee, toch homo: 'Die Claire is ook een soort vent! Dat zie je toch zelf ook wel?'

En trouwens, vroeger hadden mensen het ook elke ochtend over wat er de dag daarvoor op tv was. En toen hadden ze maar twee programma's om uit te kiezen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden