Het is volop campagnetijd en dan krijg je opvallend gedrag

Het aardige aan verkiezingstijd is dat elke daad van een politicus die een mens onder normale omstandigheden zou wijten aan ontoerekeningsvatbaarheid, een lichte mate van domheid, een neiging tot slechtheid of een combinatie van die drie, eenvoudig te verklaren valt. Ja, hij zegt van de pot gerukte dingen, maar hij meent het niet zo, het is in het echt een nette jongen, intelligent bovendien, maar tussen fatsoen en rede staan peilingen in de weg en samengeknepen billen.

En de hysterie waarmee de politieke concurrentie zich op de ontoerekeningsvatbare van dienst werpt? Die is op 19 maart aanstaande over, als de noodzaak om zich van de tegenpartij te onderscheiden weg is.

Het belang van de provinciale statenverkiezingen van 18 maart aanstaande kan moeilijk worden overschat; het samenknijpen der billen evenmin. De meerderheid van de gedoogconstructie in de Eerste Kamer staat op het spel en daarmee het voortbestaan van het kabinet zelf. Met een paar verkeerd (of afhankelijk van het perspectief: uitstekend) gerichte stemmen stort het in, het ganse bouwwerk van akkoorden, uitruilverdriet en invloed-zonder-verantwoordelijkheid van de constructieve drie.

Het is al volop campagnetijd. En dan krijg je opvallend gedrag.

Dan kan men een Kamerlid van een voorheen nette christen-democratische partij in het openbaar een privéconflictje met anti-Zwarte Piet-activist Quinsy Gario over een vergoeding voor een spreekbeurt zien uitvechten. Door Gario #graaipiet te noemen. Puntje gescoord met fijnzinnige humor, de achterban laten zien dat je aan de goede kant van de Zwarte Piet-kloof staat. Hihi, giebelt zijn fractievoorzitter, leider van een partij die ooit de vermeende vervaging van normen en waarden in Nederland aan de kaak stelde.

Om op te letten: mocht het kabinet na de verkiezingen van 18 maart vallen, staat Michel 'Graaipiet' Rog dan op een verkiesbare plek op de kandidatenlijst van het CDA of wordt hij in stilte afgevoerd?

In campagnetijd gaat ook de PVV vol op het orgel, dit keer over moskeeën die dicht moeten omdat de Nederlandse eigenheid 'via immigratie en de baarmoeder om zeep wordt geholpen'. Geen afwijkend standpunt in het oeuvre van voornoemde partij, dat ons al het Polenmeldpunt, pleidooien voor de kopvoddentaks, het Koranverbod, het knieschot, de chaingang en nog veel meer fraais heeft geschonken. Interessant hier zijn de reacties. Waar normaal gesproken de premier van het land, namens de voltallige regering, op PVV-oprispingen reageert met een verveeld 'het is onverstandig er met zijn allen bovenop te springen als er weer een stuk rood vlees in de arena wordt gegooid', stond ditmaal zijn vicepremier vol overgave en volop in campagnemodus te dansen op het stuk rood vlees. Lodewijk Asscher liet zijn tanden er diep in zinken, het bloed sijpelde langs zijn kin, terwijl hij grote woorden sprak over de godsdienstvrijheid in Nederland.

Om op te letten: mocht het kabinet de verkiezingen van 18 maart overleven, hoe happig zal het daarna nog zijn om stichtelijke praatjes af te steken als de PVV weer eens een volksdeel beledigt of met uitzetting dreigt?

Wat het wordt, vallen of blijven zitten, is aan de kiezer bij de spannendste provinciale statenverkiezingen in tijden. Wie ze zat is, met hun stoere uitruilen dat vaak genoeg uitliep op huilen, met hun gebedel bij partijen die vrouwen het liefst aan het aanrecht zouden vastketenen, heeft op 18 maart ruime keus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden