Het is niets meer gedaan met Picasso

Dagboek

Parijs, 7 november 1954

Een schilderij van Pablo Picasso, 'Buste de femme', wordt opgehangen in het New Yorkse veilinghuis Christie's op 4 november 2016. Beeld afp

In een rieten stoel aan een cafétafel zit ik, naast mij Willem. We wachten op Picasso die elk moment komen kan. Wanneer hij verschijnt herken ik hem direct: een krachtig gelijnd, bruin verbrand gezicht met doordringende donkere ogen, wit haar.

Hij gaat in de stoel naast me zitten en ik voel me trots maar laat niets merken. Een gesprek zou mogelijk zijn want Picasso mompelt iets, met borende blik rondkijkend, alsof hij een opmerking lanceren wil. Ik negeer hem zoveel mogelijk.

Toch raken we in gesprek. Hij is zeer scherp, als hij mijn naam hoort zegt hij, alsof hij iets slechts proeft: 'Wat, Wárren, ben jij dan een vriend van...' En hij noemt iemand van wie hij blijkbaar over me gehoord heeft. Hij laat merken dat hij me een verdacht individu vindt, iemand die ten onrechte in de periferie van kunst en kunstkritiek doorgedrongen is.

Hoewel Picasso me op de korrel neemt houdt hij de kans voor een verstandhouding open en hij nodigt me met Willem uit in zijn atelier. De doeken die hij op de ezel zet lijken niet veel op Picasso's. Het beste herinner ik me een merkwaardig stuk dat van een afstand het meest weghad van een Odilon Redon. Van vlakbij gezien echter bestond het helemaal uit Picassotekeningetjes. Er waren veel vrouwekopjes in verwerkt.

Picasso toonde zich nogal ingenomen met deze creatie en ik dacht: het is niets meer met hem gedaan.

Hans Warren (1921-2001), schrijver en vertaler. Uit Geheim dagboek 1954-1955. Bert Bakker, 1987.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.