Het is mij scheißegal wie het moederland regeert

Beeld Gabriel Kousbroek

De allerlaatste keer dat ik stemde, was op Ahmed Marcouch. Ik zat vuistdiep in de PvdA, want ik was getrouwd met Europarlementariër Edith Mastenbroek. Ze was als kandidaat voor Brussel voorgedragen door Hedy d'Ancona en had de loodzware ballotage op overweldigende wijze doorstaan. Martin Bril schreef dat Edith wel eens de eerste vrouwelijke premier van Nederland zou kunnen worden.

Enfin.

We waren smoorverliefd en trouwden in het hippe Blijburg aan Zee, uitgebaat door de dochter van Hans van Mierlo. Wouter Bos deed het licht uit. De PvdA stond toen op zestig zetels of daaromtrent en er heerste euforie. Tijdens een partijcongres in Groningen zat ik op de eerste rij tussen de bobo's. Gorbatsjov was ingevlogen. Zijn praatje kostte een lieve duit (een tonnetje, beweerden boze tongen).

Ik rilde toen de hele zaal samen met Gorbi de Internationale zong en snoot mijn neus in een jute tasje. Mijn rode verleden boerde op tussen de gestaalde kaders.

Tijdens de puberteit was ik verliefd op een meisje wier moeder actief was in de Partij, afdeling Ede. Dientengevolge had ik mijn mama rode rozen in gebalde vuisten op mijn spijkerbroeken en T-shirts laten plakken. Een strijkapplicatie heet zoiets in spuuglelijk Nederlands. Mijn moeder was de PvdA een gruwel, evenals mijn Levi's die ze ballenknellers noemde. Ze waarschuwde me dat ik daardoor onvruchtbaar kon worden. Het goede mens had gelijk.

Ik volgde Edith trouw tijdens haar verkiezingscampagne voor het Europees Parlement. We bezochten met Haci Karacaer, destijds de directeur van de Turks-islamitische vereniging Milli Görüs, een bomvolle moskee op een industrieterrein in Amsterdam-west. Haci gaf de mannenbroeders een dwingend stemadvies: stem Edith Mastenbroek. En dat deden ze.

Ik meen dat Edith meer stemmen kreeg dan lijsttrekker Max van den Berg. Ze eindigde uiteindelijk derde op de lijst. Op de tweede plek kwam een totaal onbekend, stemmenloos mannetje. De brandende liefde tussen Edith en mij bekoelde in Brussel. Na het flitshuwelijk volgde een pijnlijke flitsscheiding.

Sindsdien stem ik niet meer. Ik emigreerde en het is mij scheißegal wie het moederland regeert. Toch volg ik de politiek, waarschijnlijk uit verveling want het levert mij als cursiefjesschrijver amper materiaal op. Qua column kan ik beter neutjes slobberen in een Algarviaanse kroeg met meurende mosselmannen, manke hoeren en verstopte plees.

Ik schreef eens dat mijn steun aan de PvdA ophield met de uitholling van de partij door mohammedanen. Maar de partijliefde doofde al toen Edith en ik uit elkaar gingen. Dat haar herinnering tot een zegen mag zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden