Het is met kinderpasjes, maar Rotterdam gaat vooruit

ZWOLLE - Als basketbalcoach kun je niet eisen dat je alleen bij een topteam aan de slag wilt. In Amerika had Randy Wiel de groten der aarde onder zijn hoede. Nu bij Rotterdam moet hij het doen met jeugdige, onervaren krachten die zelfs nog stappen moeten maken om het eredivisieniveau aan te kunnen.

Zaterdag in het Landstede sportcentrum in Zwolle krijgt zijn ploeg een ongenadig pak slaag van de ontketende thuisclub. Verdedigend is het bij Rotterdam slappe hap, er wordt veel balverlies geleden en de broze aanvoerlijnen verhinderen dat de enige Amerikaan in de gelederen, Tyrone Sally in stelling wordt gebracht. Het wordt 106-60 en dat is nog terecht ook.

Aan de boorden van het speelveld volgt Wiel (60) het duel op zijn eigen, ontspannen wijze. 'Ik ben geen brul-aap. Het echte werk wordt tijdens trainingen gedaan. Dan schreeuw, push en duw ik, word ik boos, dat soort dingen. Tijdens wedstrijden coach ik.' Als hij een speler wisselt, legt hij uit wat hij beter had kunnen doen. De zieke Chip Jones, die 20 minuten speeltijd voor zijn rekening neemt, krijgt uit dankbaarheid een aai over de bol.

'We kwamen niet goed uit de startblokken', verklaart Wiel de afstraffing. 'Ik had juist verwacht dat we scherp zouden beginnen. De jongens leken er klaar voor. Maar Zwolle schoot zowat alles raak. We kunnen beter dan we nu hebben laten zien.'

Afgelopen zomer belandde Wiel bij Rotterdam, een al jaren tobbende club die vanwege beperkte financiële mogelijkheden spelers aanbiedt een studie te volgen met kans op een baan. Het idee om Nederlandse basketballers beter te maken sprak Wiel wel aan. 'Hoewel ik weet dat het moeilijk is om prestaties te leveren. We missen ervaring. Chip Jones is de oudste speler, dan is er iemand van 21, de rest is jonger.'

Vorige week behaalde de club, die tegenwoordig als Rotterdam Basketbal College door het leven gaat, de tweede zege van het seizoen. Wiel ziet de vooruitgang. 'Uit bij Groningen stond het een minuut voor afloop nog gelijk. We verloren, maar ik had er een goed gevoel bij. Een paar dagen geleden wonnen we van Weert. We zetten kinderpasjes vooruit.'

Aan zijn linkerhand draagt Wiel de ring die hij ontving als coach na het kampioenschap van North Carolina. Hij heeft er nog drie of vier, maar aan deze bewaart hij zijn mooiste herinnering. 'We hadden dat jaar niet het beste team, met maar één speler die naar de NBA ging, maar veroverden toch de titel. Dit sterkt mij in de overtuiging dat we met Rotterdam ook nog iets moois kunnen bereiken.'

In Amerika heeft Wiel, geboren op Curaçao, als coach een indrukwekkende staat van dienst. Na enkele coachschappen op universiteiten, werd hij in 2002 assistent van Phil Jackson bij de befaamde LA Lakers. Hij werkte met spelers als Shaquille O'Neil en Kobe Bryant, met wie hij twee keer de titel won.

Twee jaar later trad hij aan als hoofdcoach van Eiffel Towers in Den Bosch. Na twee landskampioenschappen werd hij ontslagen. Progressie bleef uit, verklaarde de club. 'Onder druk van supporters en sponsors', beweert Wiel.

'Ik ben nu een betere coach dan tien jaar geleden', zegt hij. 'Bij de profs coach je anders dan op een college. Dan heb je te maken met mannen van 33 met vrouw en kinderen. Leeftijd en ervaring maken je beter. Als je jong bent kun je worden geconfronteerd met voorvallen die je nooit hebt meegemaakt. Spelers aanvoelen en rekening houden met het karakter van het team is een kwestie van ervaring.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden