'Het is enig 'een 'complot 'te smeden 'met die 'kinderen'

Het sinterklazen zit bij KEES VAN OORSCHOT (44) in de familie. In Almere, Kortenhoef en voor TV-West hoeft hij niet verstrooid te acteren....

'Ik ben de zoon van de enige echte Sinterklaas en daar ben ik trots op. Adri van Oor schot was bijna een kwart eeuw de nationale televisiesinterklaas. Hij is oneervol verdwenen. Ze vonden hem niet leuk meer bij de nos. Zie je zijn opvolger weleens? Geen mooie sint, die Bram van der Vlugt, het spijt me dat ik het zeggen moet. Ik vind hem gewoon niet zo aardig voor de kinderen, al lijkt ie wel lief. Hij is ook zo ongeduldig. En altijd maar grapjes maken over de hoofden van de kinderen heen, hè. Doe ik haast nooit, me laten verleiden tot uitspraken waarover volwassenen in een deuk liggen. Nee, een goede sint is een mengeling van statig, lief, mopperig, en toch alles goed vinden. Sinterklaas is een levende paradox.

Veertien jaar geleden werd mijn vader gevraagd voor Radio West, de regionale omroep in Den Haag. Mijn vader was de held van de programmamaker. Maar m'n moeder was net een jaar dood, hij wilde niet meer. Lo gisch, ze hadden de sinterklaastijd altijd samen beleefd. Hij zei: "Mijn zoon doet het wel." Ik was overdonderd. Enfin, het gehuurde pak was shit, de tabberd veel te lang, ik struikelde er bijna over. Gelukkig zaten er geen kinderen in de studio. Tot mijn verbazing kostte de rol me geen moeite. Mijn stem lijkt op die van m'n vader, als ik de laagte in ga. Hij was zo'n goeie sint, dat ik lang in hem geloofd heb.

Maar toen ik in de vierde klas zat, zag ik de intocht op tv en riep ik tegen m'n moeder: "Het is pappa, kijk maar naar die grote neus!" Met mijn dochter Rosalie is het net zo gegaan. Van de zomer zei ze opeens: "Als Sint er klaas er is, ben jij er nooit, Kees." Ze keek me doorborend aan. "En Sinterklaas heeft net zulke putjes in de wangen als jij." Ont goocheld was ze niet, ze zei samenzweerderig: "Als Sinterklaas komt, doe ik wel of ik nog in hem geloof, hoor Kees." Ik was dolblij dat ik de sinterklaasboel niet meer verborgen hoefde te houden, want het was altijd een gekkenhuis door dat stiekeme gedoe.

Dat sinterklazen trekt een enorme wissel op je werkend leven. Ik ben al jaren stads-sint van Almere, van tv-West en hier in het dorp ben ik gaan sinterklazen toen die van Kor -ten hoef met pensioen ging. Een paar weken voor de intocht begin je te werken aan je toneelstukjes. Het is niet: hup, pak aan en klaar is Kees. Het kost veel voorbereiding. Het moet tiptop wezen. Vandaag moet ik zorgvuldig de pruik kammen en dan moet ie naar Amstelveen om gewassen te worden. Hand geknoopte pruik van een dikke 3000 gulden, op maat gemaakt. Ik heb twee koffers voor twee pakken. Eentje voor als het regent. Toen Rosalietje nog geloofde, moest ik de koffers ongemerkt in de auto zien te krijgen. En de staf moet glimmend gepoetst zijn. Zenuwen gedoe. Ik heb al zo'n druk leven met veel leerlingen die ik thuis gitaarles geef. Ik geef ook muziekles aan een basisschool en dan werk ik nog eens een paar dagen in een muziekwinkel. Nu moet de albe gewassen worden, dat is die witte jurk voor onder de tabberd. Eén keer op het paard en het ding is vies. Dus 's avonds in de droogtrommel en zorgen dat ie keurig gestreken is. Bij mistig weer ziet de baard er na de intocht uit alsof ik met m'n vingers in het stopcontact heb gezeten. Die moet ik 's avonds laat met de tang weer helemaal in de krul zetten, want de volgende ochtend moet ik gaan sinterklazen in Almere.

Het is wel goed voor de lijn, want je kunt nog geen handje pepernoten eten. Dan laat de gelijmde baard los. En kruimels gaan er niet meer uit. Niets is trouwens erger dan: "Sinterklaas, we hebben een slaatje voor u neergezet." Een slaatje tussen snor en baard doorfrunniken, dat is godsonmogelijk. Eten is er niet bij voor de sint. Soms pulk ik weleens een piepklein stukje brood van een wit bolletje, of ik zuig een mandarijnpartje kapot. Een terugkerend evenement voor de toeschouwers is het roken met een rietje. Want een pruik kan in de fik gaan. Of er komt een nicotinevlek in en daar is dat ding te duur voor. Dus neem ik heel voorzichtig een trekje van sigaar of pijp, stop het rietje in m'n mond en: pfffff. Daar zijn ze nu wel aan gewend. Maar je koffie met een rietje drinken, dat hoort niet bij het imago van Sinter klaas, vind ik.

De intocht is liefdewerk oud papier. Je moet het hebben van bijdragen in de onkosten. Laatst ben ik stad en land afgereisd om 8 meter kant voor de mouwen en de onderkant van die jurk, maar wel van de prachtigste kwaliteit. Dat hele sinterklaasgedoe kost honderden guldens. Die kosten haal je er de eerste jaren nooit uit. Natuurlijk kun je gouwen dagen draaien als je huisbezoeken doet. Hup, een kwartiertje bij die, dan een kwartiertje bij die, dan pak je tien bezoeken op een avond. Maar ik ben geen thuissinterklaas, niks voor mij. Ik ben blij dat ik hier nog nooit zo'n sint met een grote alcoholkegel heb besteld. Ik ben iemand voor het grote werk. Als ik in Almere aankom met de boot, dan staan er op de kade zo'n veertienduizend mensen. Op het moment dat je naar die kinderen kijkt, zie je een golf, een siddering door hen heengaan. Geweldig om dat gevoel op te mogen roepen. Dat ontroert mij enorm.

Soms schuiven ouders me een papiertje toe van: "Lotje van 7 gaat goed op school, maar ze is wel een beetje brutaal, ze duimt nog steeds en eet ook haar soep niet op." Lotje staat zenuwachtig frummelend haar jurkje te verkreukelen en als ze bij me op schoot zit, vind ik niks heerlijkers dan te zeggen: "Duim jij nog? Geeft niks hoor, Sinter klaas duimde nog toen hij 19 was." Of: "Sin ter klaas hield ook nooit zo van soep." Ik vind het enig om een complot met die kinderen te smeden. En dan zie je dat bij die ouders de neuzen van hun schoenen bollen, tenenkrommend horen ze je aan. Maar dan denk ik: de tijd van bangmakerij is voorbij. Daar heeft mijn vader een enorme rol in gespeeld. Al bij een van zijn eerste intochten gooide hij onder toezicht van Mies Bouw man de zak in het water. En terecht.

Je hebt een Sint Nicolaasgenootschap, dat stelt richtlijnen op. Ik heb geen zin om die lui op te zoeken, want ik ben geen amateur-sinterklaas, maar een professionele sint. Nou kun je een ouwehoerende burgemeester te kakken zetten, of ouders berispen die expres hun kind naar voren duwen als sint langs loopt. Maar het heerlijke van sinterklaas is nou juist dat hij géén misbruik maakt van z'n machtspositie. Zo'n dorpsintocht is leuk genoeg. Ik heb geen pretenties, geen kapsones en geen ellebogen om landelijk door te breken. Wel misschien als zo'n Bram van der Vlugt doodgaat en ze hebben een opvolger nodig. Nou ja, het zit er voor mij denk ik niet in, ik zit niet in het circuit.

Een gevolg van het sinterklazen is wél dat ik verschrikkelijk verstrooid word. Je vergeet in die acht dagen van voren waar je van achteren mee bezig bent. Het is ook een enorme aanslag op je gezinsleven. Die verstrooidheid is echt een ramp. Je kan dus zeggen dat die rol me op het lijf is geschreven. De baas van de manege kent me al jaren; maar alleen van m'n sinterklaas-uitmonstering. Toen ik er laatst heen ging in m'n zwarte leren jasje, m'n zwarte broek, m'n zwarte snor en m'n zwarte haar herkende hij me niet. Hij deed wel héél erg afstandelijk. Hij leek geschokt. Je zag hem denken: "'Hoezó, sinterklaas? Wat doet die allochtoon hier verdomme in mijn manege?'' Hij moest plotseling naar een bespreking.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden