'Het is bijzonder om een boer te trouwen'

Opgegroeid in de hectiek van de stad, maar gekozen voor een leven als boerin. 'In het begin moest ik er niet aan denken, een warme maaltijd tussen de middag!'..

'Het is een manier van leven', vertelt de 31-jarige boerin Annemieke van Leeuwen over haar boerenbestaan. Op klompen banjert ze over het erf van de veehouderij van haar en haar man. Ze heeft net het gras geschud, een methode waarbij vers gemaaid gras over het land wordt verspreid zodat het kan drogen. Af en toe kijkt ze naar de melkkoeien die een paar honderd meter verderop in het weiland staan.

Niets doet vermoeden dat het boerenleven voor Van Leeuwen relatief nieuw is. Nog maar een paar jaar geleden woonde zij in het Zuid-Hollandse De Lier en werkte ze bij de Albert Heijn. Nu, een spoedcursus boerin later, is ze helemaal geegreerd. Soms komen vriendinnen uit de stad op bezoek. 'Voor hen is het net een vakantie. Na twee dagen gaan ze alleen wel weer snel terug naar de stad. Maar ik ben hier op mijn plek.'

De hedendaagse boerin beantwoordt al een tijd niet meer aan het beeld dat de meeste mensen hebben van het eeuwenoude beroep. Uit Belgisch onderzoek blijkt dat een kwart van de jonge boerinnen niet langer afkomstig is uit de agrarische sector zelf. Bovendien zijn vooral jonge boerinnen steeds vaker hoog opgeleid. Deze cijfers gaan volgens universitair docent Bettina Bock, die verbonden is aan de Wageningen Universiteit (landbouw), ook op voor de Hollandse boerin.

Zoals ook de 31-jarige Delphine Post, die drie jaar geleden trouwde met een tuinder. Als diplomatendochter heeft ze overal op de wereld gewoond. Nu werkt ze bij haar man in het bedrijf en geniet ze van het buitenleven. Een grote ommezwaai voor de van oorsprong Haagse, die tijdens haar Utrechtse studententijd een zakcentje bijverdiende met haar werk in een discotheek. 'Ik had in die tijd heel andere vriendjes. Flierefluiters. Mijn man was serieus bezig met het tuindersbedrijf toen ik hem ontmoette. Maar hij woonde wel in een kas, terwijl ik een studentenkamer Utrecht.' had in hartje

Buiten op het terrein lopen jonge werknemers met bomen en planten voorbij, op de voet gevolgd door de drie ganzen van de familie Post. De grond van het tuindersbedrijf ligt uitgestrekt rondom het huis waar de familie haar intrek heeft genomen. Post is tevreden met haar leven als tuindersvrouw: 'Ik ben misschien traditioneler dan de gemiddelde vrouw', geeft Post toe.'Ik doe de boekhouding van het bedrijf, de huishouding en de kinderen. Maar ik heb nooit spijt van mijn beslissing gehad.'

Toch kost het menig boer moeite om de Nederlandse vrouw te overtuigen van de charme van het boerenbestaan. Dit blijkt alleen al uit de grote belangstelling van boeren voor datingsites als farmdate.nl, die maandelijks 15 duizend bezoekers trekt. De KRO springt dit najaar ook in op het probleem door een speciaal datingprogramma te starten.

Boerin Annemieke van Leeuwen snapt niet waarom de Nederlandse boer moeilijk aan de vrouw komt. 'Zijn de vrouwen soms bang voor het harde werken', vraagt ze zich af. Zelf staat Van Leeuwen nog geregeld versteld van haar nieuwe leven. 'Soms kom ik thuis van een verjaardag bij andere boerinnen en dan realiseer ik me dat ik de hele avond over het vee heb zitten kletsen. Wie had dat ooit gedacht.'

Toch zijn er ook nadelen. Zo heeft Van Leeuwen zich naar eigen zeggen verkeken op de eenzaamheid van het leven als boerin. 'Je zit hier echt achteraf. Vroeger ging ik op de fiets de stad in. Als ik nu wil gaan winkelen is het een hele onderneming'. Ze kijkt vanuit de boerderij uit over uitsluitend weilanden. Van een kilometer afstand kan ze haar echtgenoot op de trekker zien aankomen. 'Met oudejaarsavond bijvoorbeeld merken wij helemaal niks om twaalf uur. Die rust is leuk, maar af en toe wel benauwend.'

Wanneer de middag aan zijn einde komt haalt Van Leeuwen samen met haar echtgenoot het vee binnen om te melken. Geregeld komt haar schoonvader, die het boerenbedrijf 45 jaar geleden heeft opgezet, om te helpen. 'Hij is er vrijwel iedere dag en heeft nog steeds een duidelijke mening over hoe de bedrijfsvoering gedaan moet worden', vertelt Van Leeuwen. 'Zo wilde hij absoluut niet hebben dat het bedrijf in mijn handen kwam toen we trouwden.'

Delphine Post over haar schoonouders: 'Ik zie ze elke dag. Ze zijn nog erg verbonden met het bedrijf. In het begin had ik het daar erg moeilijk mee. Mijn echtgenoot begreep dat niet, hij was niet anders gewend. Maar ik dacht als ze kwamen buurten weleens: alweer?'

Annemieke van Leeuwen denkt terug aan de tijd dat ze net getrouwd was. 'Die warme hap tussen de middag bijvoorbeeld. Daar moest ik echt niet aan denken. Nu zit ik elke dag te wachten met zijn warme prakkie. En dan komt het regelmatig voor dat hij niet komt opdagen. Er is immers altijd wat te doen op een boerderij en het bedrijf gaat altijd voor.'

Wanneer Annemieke door de modder in de richting van de stal van de kalfjes loopt, komen de vliegen haar tegemoet. De lucht van mest overheerst. 'Ik snap niet dat mensen het vinden stinken op een boerderij. Ik vind het lekker ruiken.'

'Mijn ouders hebben zich in het begin best zorgen om mijn toekomst gemaakt', zegt ze. 'Maar ik vond het iets heel bijzonders om met een boer te trouwen en dat vind ik nog steeds.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden