Het imperfecte wezen

Het geslachtsorgaan van de vrouw is eerst van de ouders, dan van de man en daarna van de kinderen, maar nooit van de vrouw in kwestie....

Een berichtje in de krant.

Er is een meisje vermoord door haar broer. Schijman Kuashi. Ze was achttien en net een paar weken eerder moeder geworden, van een meisje. In de krant stond dat de moeder om het leven was gekomen door messteken in het hart en de buik, volgens een vast zuiveringsritueel. Een vast zuiveringsritueel? Hoe komt een journalist aan die uitdrukking? Belt hij/zij een deskundige op met de vraag: 'Volgens het sectierapport kwam het slachtoffer om het leven door messteken in de hart en buikstreek. Heeft dat nog een speciale betekenis?' Deskundige: 'Ja zeker. Dat is een vast zuiveringsritueel.'

Die zin maakte dat ik even geïrriteerd mijn vooroordelen de vrije loop liet over Hollanders die zo nodig labeltjes op vreemde fenomenen moeten plakken. Ervan uitgaan dat iets een vastgeroest, bestaand gebruik is, was ondragelijk. Want vaak is het zo dat de vrouw in kwestie gewoon dood moet. Niks mikken in de buik of hartstreek volgens een ritueel. Of kwam het zo in de krant omdat de broer in kwestie, die inmiddels gearresteerd was, ook volgens een ritueel, dat misschien zo had geformuleerd? Het ondragelijke van die zin zit hem niet alleen in het feit dat het in de krant staat en dus nu in menig lezershoofd geplant zit als een vaststaand feit. Het ondragelijke is dat ik het voor me zie.

In de krant stond ook vermeld dat ze ondanks waarschuwingen toch naar haar broer en moeder ging: 'Te Hollands om de list te doorzien. Vol trots over de nieuwe baby.' Ik weet niet of ze te Hollands was. Ik weet wel dat een baby je vervult van een gevoel van hoop. Een nieuw leven overstijgt vetes en ruzies. Tijdens het dragen van het nieuwe leven komen de meeste moeders en dochters het dichtst bij elkaar. Een baby is zo mooi, zo wonderlijk, zo onschuldig, zo zonder historie dat het een offerande van liefde is: 'Als je mij niet lief kunt hebben, aanschouw dan mijn baby en heb haar lief. Het is onmogelijk dat je hart niet smelt bij het aanschouwen van haar schoonheid. En ik weet: heb je haar eenmaal lief. Dan heb je ook mij lief. Want zij is mij'.

Schijman Kuashi lacht me tegemoet vanuit de krant. Ze is zo mooi en vol levenslust. Een mes in een verraderlijk hart. Het hart zit tussen de borsten maar wordt beschermd door het borstbeen. Dus je steekt in de linker borst en hoopt tussen de ribben uit te komen. Opgezwollen borsten, vol melk voor de pasgeboren dochter. Een mes in de buik. Een buik met reserve-vet van een pas afgesloten zwangerschap. De lichtbruine naad van navel tot aan schaamstreek, als gevolg van extra pigmentatie, is nog aanwezig. Een buik die net heeft gebaard. Kleine rimpels rond de navel. Vel dat zijn oorspronkelijke vorm nog moet hervinden. En juist omdat de moeder zo jong is, misschien kleine barstjes heeft. Een baarmoeder die nog herstellende is van het geschonken leven. Ram. Het mes erin. Juist daar. Het meest verraderlijke orgaan dat er bestaat: het geslachtsorgaan van de vrouw.

Wat waren haar laatste gedachten toen ze stierf? Heeft zij gedacht aan haar dochter? Iedere moeder weet hoe je je in de eerste maanden van je moederschap voelt: al je instincten werken voor duizend procent. En dat is in het bijzonder het geval als je voor het eerst moeder wordt.

En zij ligt daar. Er is levensgevaar. Er is iemand die zij dacht te kennen maar die nu met een mes op haar inhakt. Haar kind is daar. Zij kan niets doen. Wat waren haar laatste gedachten: 'Niet mijn kind!'? We zullen het nooit weten.

De federatie van Blijf van mijn lijf-huizen dringt bij de regering aan op maatregelen om de vrouwen beter te kunnen beschermen. Want nog steeds kan er pas iets gedaan worden bij fysiek geweld. Terwijl allang bewezen is dat aan de meeste moorden een periode vol verbaal geweld vooraf gaat. Het ergste is het nog voor de kinderen. Zoals altijd. Voor Manisha, de dochter van Schijman Kuashi. Een dochter wier moeder is gestorven omdat ze haar niet wilde afstaan. Maar hoe zorg je dat zoiets nooit meer gebeurt?

Ik hoor vaak islamitische jongens en meisjes beweren dat de moslimcultuur wel respectvol omgaat met de vrouw. Maar dat geldt enkel voor diegene die aan dat beeld van magisch fantasiewezen kan voldoen. Dat beeld van dat perfecte wezen moet omver. De moslimcultuur moet leren omgaan met wezens van vlees en bloed. En de vagina moet terug naar haar rechtmatige eigenaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden