Het hoogste podium bleef voor Markwell net buiten bereik

Werper Diego Markwell (32) van de Nederlandse honkbalploeg kende een mislukt avontuur in Taiwan. In Rotterdam wilde hij zondag graag van die ploeg winnen, en dat lukte: 7-2.

ROTTERDAM In de zesde inning van het duel met Taiwan op het World Port Tournament observeert pitcher Diego Markwell elke beweging van slagman Luo Guo Long. Dan komt de versnelling met de linkerarm en vliegt de bal met een scherpe curve over de plaat: drie slag, derde nul. Het Nederlandse honkbalteam met louter spelers uit de hoofdklasse verslaat Taiwan en Mark-well heeft een dubbele missie voltooid.


De 32-jarige werper is niet vergeten hoe hij in Taiwan is behandeld. 'Ik tekende in 2006 een contract en werd al na twee wedstrijden ontslagen. Taiwan kent een bizarre sportcultuur, je wordt er afgerekend op een mislukte worp. Sindsdien wil ik bewijzen dat ze het in Taiwan verkeerd hebben gezien.'


Als pitcher van Neptunus speelt Markwell een thuiswedstrijd op het World Port Tournament, waar Nederland met louter spelers uit de hoofdklasse aantreedt. Het is een andere wereld dan de World Baseball Classic in februari en maart, toen Markwell het 'Koninkrijkteam' met de profs uit Curaçao en de Nederlandse Antillen naar zeges op Zuid-Korea en Cuba leidde.


In de winter was Markwell tien kilo afgevallen om messcherp op de WBC te verschijnen. 'Na de nederlaag in de halve finale tegen de Dominicaanse Republiek noemde onze pitcherscoach Bert Blyleven me één van de beste werpers van het toernooi. Het was een eer om dat te horen van een honkballer, die in de Hall of Fame is opgenomen.'


Oud-pitcher Blyleven was zijn grootste bron van inspiratie op de WBC. De tweevoudige kampioen in de Major League sleutelde aan de worpen van Markwell. 'Hij heeft me geholpen om de stap te maken van de Nederlandse hoofdklasse naar het topniveau van de WBC. Blyleven toonde me een andere grip, waardoor ik ballen op rechtshandige slagmannen meer naar binnen kan draaien. Die details maakten me een betere pitcher.'


Gewoon 'slag gooien' en de bal 'laag in de zone' houden, was het devies van de in Zeist geboren Blyleven. Markwell: 'In de hoofdklasse kun je nog een bal door het midden gooien zonder te worden geraakt. Op de WBC moest ik telkens de randjes opzoeken en de bal laag houden. Tegen de Dominicaanse Republiek gooide ik twee ballen iets hoger en kreeg ik prompt twee klappen tegen.'


Markwell werd herenigd met zijn neef en wereldster Andruw Jones. 'Ik speelde al met hem in 2006, toen hij bijna homerunking in de Major League was geworden. Andruw was toen helaas geblesseerd. Nu wilde hij iets teruggeven aan Nederland, daarom heeft hij alle profs benaderd om aan de Baseball Classic mee te doen.'


Jones werd naast coach Hensley Meulens de leider van een multiculturele ploeg. Markwell: 'Andruw zette de toon, hij kwam naar de WBC om te winnen en bracht dat gevoel op ons over. Hij had plezier, lachte voortdurend en hield het team ook buiten het veld bij elkaar.'


Markwell stond in de etalage na zijn voortreffelijke optredens op de WBC. Maar de aanbiedingen hielden niet over. Zijn leeftijd - in augustus wordt hij 33 jaar - spreekt niet in zijn voordeel. Coach Meulens zou hem aanbevelen bij San Francisco Giants, waar hij als coach van de pitchers fungeert. 'Ik kreeg echter geen visum, omdat ik nooit in de Major League heb gespeeld.'


Het steekt soms dat hij dat podium nooit heeft kunnen bereiken. Mark-well: 'Ik had graag een kans gekregen in de Major League. Ik heb vanaf mijn jeugd acht jaar in Amerika gespeeld, maar verder dan de dubbel-A ben ik niet gekomen. De dood van mijn moeder Xiomara heeft me ver teruggeworpen. Zij was mijn steunpilaar, zonder haar miste ik de kracht om te vechten voor een plekje bij de topclubs.'


Markwell miste zijn klankbord, die in 1999 aan een spierziekte overleed. 'Vier jaar na haar overlijden werd ik ontslagen door St. Louis Cardinals. Het was de tweede klap, die ik moest incasseren. Mijn wereld stortte even in. Het honkbal kon me even niks meer schelen.'


Nederland wierp hem een reddingsboei toe. Via Sparta/Feyenoord kwam Markwell bij Neptunus terecht, waarna toenmalig bondscoach Robert Eenhoorn hem voor de Spelen van Athene in 2004 selecteerde. 'Ik hervond de passie om te knokken voor mijn sport.'


Zijn moeder is nog altijd bij hem, zegt Markwell. En niet alleen, omdat hij twee tattoos ter nagedachtenis aan haar heeft laten zetten. Dagelijks herhaalt Markwell het motto van zijn moeder. 'Quitters never win and winners never quit', is de tekst, die op de binnenkant van zijn bovenarm staat.


Haar initialen zijn op zijn rug gegraveerd. 'Ik heb het gevoel dat mijn moeder meekijkt. Voor belangrijke wedstrijden bid ik tot haar om mij kracht te geven.'


En winnaars lopen nooit weg. Markwell: 'Ik speelde met de gedachte om te stoppen bij het Nederlandse team. De WBC leek me een mooi afscheid. Maar ik voel me nog fit, ik wil doorgaan tot 2017 om dan wel de Baseball Classic te winnen. Tot die tijd kijk ik voor elke wedstrijd even naar boven, naar mijn moeder.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden