Het hoe-nu-verder-café

Tijdens het coachcafé in Club 11 in Amsterdam bespreken twintigers en dertigers hun carrière. Allen hebben ze dezelfde vraag: waar moet het nu heen?...

Roos Nijsse (32) weet het niet meer. Ze werkt als redacteur bij een televisieprogramma, maar daar haalt ze geen voldoening uit. ‘Het is een leuke baan hoor’, zegt ze. ‘Maar ik mis wat.’

Verwachtingsvol kijkt ze om zich heen. Met twee andere deelnemers en met psycholoog en loopbaancoach Hans van Eck (54) zit Roos om een houten blok, dat vol staat met glazen en memoblokjes. Op de elfde etage van het Post CS-gebouw heeft Roos een imponerend uitzicht over schemerend Amsterdam. Toch is haar blik vooral op de coach gericht. ‘Vertel me eerst eens wat je talenten zijn, waar ben je eigenlijk goed in’, vraagt hij. Roos hoeft niet lang na te denken. ‘Ik ben een echt mensenmens! Ik hou ervan mensen te enthousiasmeren, daar wil ik wat mee doen. Maar wát precies weet ik niet.’

Met dat probleem lijken bijna alle deelnemers aan het Coachcafé te zitten. Het zijn twintigers en dertigers die aan de vooravond staan van hun carrière – of er net mee begonnen zijn – en zich nu afvragen welke keuzes ze verder moeten maken.

‘We combineren een gezellige avond in het café met een goed gesprek over je loopbaan’, vertelt Thomas Vaassen (25). Hij heeft het Coachcafé bedacht en organiseert het vanavond voor de vijfde keer. De jonge ondernemer richtte in 2006 met twee vrienden het bedrijfje Realize op. ‘Tijdens m’n studie bedrijfskunde won ik met mijn huisgenoten een reis naar Curaçao. Daar filosofeerden we over de economische basistheorieën. We vroegen ons af: waarom laten mensen talent latent? En waarom werkt werk niet?’

Nu bedenkt Vaassen projecten voor de ontwikkeling van bedrijfsculturen, bouwt hij websites en organiseert hij met partner Frank Zuidinga het Coachcafé. Deelnemers betalen voor de avond 50 euro, inclusief drankjes.

Voor loopbaancoach Mieke Elekan (54) is het ‘een feestje’ om mee te doen aan het Coachcafé. ‘Ik vind het uitdagend jonge mensen een stap verder te helpen. Ik adviseer ze trouwens niet, want dat moeten ze zelf doen.’

In drie rondes van ieder drie kwartier benoemen deelnemers hun talent, hun droom en de vervolgstap (wat ga ik doen om mijn droom te realiseren?). Mieke Elekan helpt ze daarbij, samen met tien andere coaches. Ze doet er belangeloos aan mee. ‘Deze mensen willen echt héél graag. Ik help regelmatig werknemers die door de baas gestuurd zijn en een beetje ongeïnteresseerd achterover hangen. Maar vanavond is iederéén enthousiast.’

Terwijl Elekan en de andere coaches verspreid door de zaal in gesprek zijn met de jonge carrièrezoekers, lopen een paar verdwaalde gasten in Club 11 voorbij. ‘Volgens mij zijn ze hier aan het speeddaten’, roept een vrouw uit.

Speeddaten is het niet, maar er wordt wél gepraat over relaties. Niet alleen over zakelijke en professionele contacten, maar ook over privérelaties. Volgens Hans van Eck vertonen die twee veel overeenkomsten. ‘Als je veel piekert, en daardoor bijvoorbeeld slecht slaapt, kan dat een vervelende invloed hebben op de relatie met je partner. Maar die eigenschap om te piekeren kan in je werk wel degelijk van toegevoegde waarde zijn. Piekeraars zijn meestal analytisch en willen weten hoe dingen in elkaar zitten.’

Roos is geen piekeraar. Zij wil juist de mensen helpen die twijfelen en piekeren. Na afloop van het gesprek met coach Hans van Eck is ze daar achter gekomen. ‘Ik weet nu zeker dat ik iets met training en coaching wil doen: het beste in mensen naar boven halen.’

Of ze ook loopbaancoach wil worden? ‘Nee, mensen die alleen maar praten blijven volgens mij te veel in hun hoofd. Ik wil iets doen met creatieve activiteiten, zoals het geven van theaterworkshops.’

Door de nieuwe inzichten van vanavond heeft Roos besloten te stoppen met haar werk bij RTL. ‘Ik ga nu helemaal voor de trainerswereld.’

Jelger Spijkerboer (22) – student bestuurs- en organisatiewetenschap – heeft géén nieuwe inzichten overgehouden aan het Coachcafé. ‘Het is een leuke avond en de locatie is tof, maar ik had wel verwacht wat meer de diepte in te gaan', zegt hij. Volgens hem verschilt het niveau waarop deelnemers binnenkomen nog te veel. Hij weet wél welke kant hij ongeveer op wil, terwijl anderen echt geen idee hebben. ‘Ik had er meer aan gehad als ik van tevoren in een groepje was ingedeeld met mensen die ook wat verder zijn. Om eerlijk te zijn vind ik het die vijftig euro die ik betaald heb niet helemaal waard.’ *

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.