Het hele dorp was fan van Murcia

In het Spaanse dorp Barinas woonden de trouwste fans van volley-balploeg Murcia. Nu kijken ze nooit meer.

BARINAS - Marmer- en bouwhandelaar Pedro Lifante (50) hevelt een twintigtal cementzakken over in de lege laadbak en de drie Oekraïense bouwvakkers rijden weg. Dan verdwijnt hij in de cabine van zijn eigen truck en komt met een grote grijns tevoorschijn. In zijn handen, wit van het cementgruis, houdt hij een folder. Ondanks de jaren onder zijn cabinestoel spat de glans van de bladzijden. Op de glossy pagina's poseren de beste vrouwenteams van Spanje uit 2008.


Dat, wijst hij, is het vrouwenteam van de nabijgelegen stad Murcia. 'Ik had net een lading stenen afgeleverd en ben meteen doorgereden naar de wedstrijd', zegt hij. Als clublid mocht hij gratis naar binnen. Nu kijkt hij nooit meer naar volleybal, net zomin als in de tijd voor 2005. 'Geef mij maar voetbal. Daar gebeurt tenminste wat.'


De kleine 1.200 inwoners van het dorp Barinas zijn deze week op een pijnlijke manier herinnerd aan een episode uit hun geschiedenis die voor velen al bijna een droom lijkt. Zondag werden de lichamen gevonden van oud-volleybalster Ingrid Visser en haar partner Lodewijk Severein - hun identiteit is vrijdag na moeizaam dna- onderzoek bevestigd. Hoofdverdachte is Juan Cuenca, voormalig technisch directeur van de club CAV Murcia, waar Visser tussen 2009 en 2011 speelde.


Nagenoeg iedereen in Barinas werkt in de marmer- en steenindustrie. Fabrieksarbeider Enrique Rico (50) corrigeert zichzelf: 'Werkte.' In de groeven, her en der om het dorp verspreid, in de fabrieken, als steenbewerker of als bouwvakker. Het barmeisje schenkt hem nog wat whisky bij. 'Toen de Spaanse bouwsector zo explosief omhoogschoot, hadden wij mazzel.' De inwoners verruilden hun oude Fiat Panda's voor Range Rovers en Suzuki's en bouwden hun nieuwe huizen met veranda's, pilaren en marmeren kozijnen.


Op het toppunt van de voorspoed besloot Evedasto Lifante, een vastgoedhandelaar die fortuin had gemaakt met een marmermijn, dat het tijd was om het dorp, nee, de hele regio Murcia, op de kaart te zetten. Dus kocht hij een volleybalclub en creëerde een vrouwenteam dat in korte tijd de Spaanse top bereikte: CAV Murcia 2005.


'Ik wou dat ik die club nooit had opgericht', zegt Evedasto Lifante nu, in de lokale krant La Verdad de Murcia. Bij zijn grote huis buiten het dorp staan zeven auto's achter het hek, maar Evedasto Lifante is niet thuis. Met de achtste wagen is hij naar Murcia om met zijn advocaat te praten. Na de arrestatie van Juen Cuenca raakte ook hij als voormalig baas van de club in opspraak. Hij is onophoudelijk bezig zich tegen de beschuldigingen te verweren.


Toen de bouw in elkaar zakte en de marmerindustrie met zich meesleepte, raakte ook de volleybalclub in de problemen. Tegelijkertijd kreeg de club een nieuwe man voor de financiën, Juan Cuenca. 'Tot 2008 deed Lifantes zus het', legt vriend Rigla uit. 'Maar zij overleed. Cuenca was al woordvoerder bij de club, Lifante vertrouwde hem en liet hem de financiën doen. Zelf let hij niet op geld, hij geeft het uit.'


Bij het failliet gaan van de club, na 2011, nam Cuenca volgens Lifante alle administratie en computerbestanden mee. 'De club werd gefinancieerd uit de verschillende bedrijven en fondsen die Lifante heeft - investeringsfondsen, marmerexploitatie, sportclubs, vastgoed. Via de administratie van de club had Cuenca dus ook toegang tot die bedrijven,' zegt Rigla.


Dat drong door toen in 2012 een vrouw naar Lifante toekwam om zijn marmergroeve te kopen. 'Die had hij niet te koop staan, maar dat was via Cuenca gegaan. Nu is Lifante bang dat hij nog meer zaken in zijn naam is gaan doen. Hij hoopt dat Severein niet op die manier is misleid.'


Maandag maakte de politie bekend dat Cuenca, Severein en Visser bijeen waren voor zaken, maar over de inhoud van die zaken is nog niets bekend.


In zijn restaurant laat Rigla een groepsfoto zien van het vrouwenteam met Visser. Hoewel de gouden jaren in haar tijd al voorbij waren, kwam ook zij wel eens eten in het dorp, in de tuin van zijn restaurant, vertelt hij en valt daarna stil. Dan schudt hij zijn hoofd. 'Ik kan het niet geloven.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden