Het goede nieuws van deze dagen

Nu heeft Danny Nelissen ook al bekend, de sympathieke oud-renner die intussen alweer dertien jaar wielerjournalist is bij onder andere Eurosport. Tweemaal, in Tour de Frances in de jaren negentig, gebruikte hij naar eigen zeggen epo.

Voor de bekentenis heb je natuurlijk diep respect. Maar terwijl je uit een diepe buiging omhoog komt, denk je ineens: beken je nu niet ook dat je als journalist dertien jaar gezwegen hebt, 'de omerta in stand hebt gehouden', zoals iemand twitterde?

In de verhalen van wielerjournalist Thijs Zonneveld in NRC Handelsblad was Nelissen zaterdagochtend nog een anonieme bron, die onder druk naar doping had gegrepen. Hij maakte zich zorgen om zijn baan, gezin en hypotheek. Sympathieke argumenten, zeker als je bedenkt dat dopingvrije renners over het algemeen vrouw- en kinderloos in huurhuizen wonen.

Ja, dat is wat alle bekentenissen met je doen: ze laten je ineens aan atleten denken die nooit doping hebben gebruikt, of er geen toegang toe hadden. Toen Armstrong tegen Oprah zei - 'Je moet de omvang van mijn dopingprogramma niet overschatten. Die was niet groter dan dat van de DDR' - sprongen allerlei Nederlandse zwemsters in de gedachten, misschien wel de besten van de wereld, die nooit iets konden winnen, omdat alle ereplaatsen stelselmatig door DDR-dames werden ingenomen.

Bedrog, zei Armstrong - hij had het woord opgezocht - pleeg je alleen als je een oneerlijk voordeel op je tegenstanders bewerkstelligt, en dat was niet gebeurd, want als iedereen gebruikt, heb je toch een level playing field.

Groter geleuter is zelden gehoord. Armstrong gaf vermoedelijk meer uit aan doping dan alle anderen bij elkaar. Hij liet geen middel onbenut om tegenstanders uit te schakelen. En hij kreeg, naar het zich nu laat aanzien, hulp van Hein Verbruggen, destijds de voorzitter van de wielerbond UCI.

Armstrong, verklaarde oud-renner Tyler Hamilton, hoefde bij een positieve test alleen maar even zijn vriendje Hein te bellen en het was alweer geregeld.

We wisten al een tijdje dat Verbruggen geld aannam van Armstrong. Sinds de The Wall Street Journal van vrijdag weten we ook dat Verbruggen geld bij mensen rond Armstrong in beheer heeft gegeven. Zijn reactie hierop luidde ongeveer: 'Dat weet ik niet meer, hoor.'

Rare praat. Geld aannemen en in beheer geven van mensen die je moet controleren, vergt een intellectuele en morele krachtsinspanning. Alles moet je ondersteboven halen om toch ergens nog een argumentje te kunnen vinden dat dit gedrag - als je er onder een bepaalde hoek naar kijkt en je krijgt een pistool tegen je slaap gedrukt - toch nog enigszins rechtvaardigt. Zo'n exercitie vergeet je niet.

Alles beweegt en schuift. Veel mensen worden meegesleept. Het zijn er zoveel dat je voor het eerst durft te denken dat het misschien toch nog goed gaat komen met die wielersport. Ja, dat is het goede nieuws van deze dagen. Tenzij iedereen al lang en breed aan het nieuwe wondermiddel Aicar zit natuurlijk. Dan heb ik niets gezegd.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden